Hartelijk-Verbonden

Zorg-Saam

Overmits de gehuwden gewoonlijk velerhande tegenspoed en kruis vanwege de zonde overkomt…

 

Daar staan we dan voorin in de kerk op een blijde dag. De tekst uit Gods woord is uitgelegd. We hebben iets rijks meegekregen voor de toekomst. En dan klinken deze woorden ons als eerste van uit het huwelijksformulier toe. Levenservaring ten top! Maar wil ik daar op zo’n mooie blijde dag wel bij stil staan? Liever niet!

 

En hoewel ik er niet aan wilde denken toch komen de tegenslagen in ons huwelijk. Bij ons was dit al heel snel. Drie maanden na ons huwelijk kregen we een miskraam. Een kindje in wording. Ik had veel vragen. De grootste vraag was waar ‘ons’ kindje nu was. Ik had alles goed in me opgenomen. Hoe het kindje er uitzag wist ik precies te zeggen. Mijn man wilde liever niet kijken. Hier bleek al snel hoe verschillend we waren. Dat is in ons huwelijk veel vaker gebleken. Ook vrij recent nog. Toen ons jongste kleinkind opgenomen werd in het ziekenhuis.

 

Dat we als man en vrouw verschillend zijn dat weten we allemaal. Ook reageert elk persoon verschillend. We hebben onze eigen opvoeding en ons karakter, ben ik introvert of extravert? Ik betrap me er op dat ik zelfs onder verschillende omstandigheden anders kan reageren. Dat maakt het niet eenvoudiger. De ene keer trek ik me het liefst terug en ben ik stil. De volgende keer wil ik praten om te verwerken. Of zelfs beide. Ik weet dat ik naar buiten moet en veel moet bewegen om mijn hoofd te legen en alles op een rijtje te zetten. Maar soms zit mijn hoofd zo vol en liggen al mijn emoties overhoop dat het me gewoon niet lukt om op te staan en te gaan wandelen. Mijn man trekt zich ook terug en gaat zijn eigen gang of verwerkt door werken en bezig zijn. Zijn emoties zitten zo diep dat hij ze niet onder woorden kan brengen. Bezig zijn kan mij soms ook helpen. Maar hoe we ook verwerken het loopt vaak niet synchroon. Het gebeurt dat we dan gewoon een poosje langs elkaar heen lopen en weten dat we beiden op onze eigen manier met dezelfde situatie bezig zijn. Een kus, even een arm om de ander heen om te laten weten dat we ons bewust zijn van de ander en zijn verdriet. Dat kan dagen tot weken duren en we vinden elkaar niet helemaal. We zijn elkaar niet kwijt maar we zijn ook niet rijk met elkaar. We hebben in al die jaren moeten leren om de ander met rust te laten en de tijd te gunnen om te verwerken. Lastig, soms ook verdrietig. Maar we weten dat we elkaar weer terug vinden en dat het dan weer goed is. In zulke tijden is het goed om samen te gaan wandelen. Elkaars hand vasthouden en zonder woorden samen gaan. Op zo’n moment denk ik wel eens: kon ik maar uren wandelen en even alle emoties van pijn en verdriet achter me laten. Vooral wanneer er zoveel gevoelens over elkaar heen buitelen dat ik ze eenvoudigweg nog niet uit elkaar kan houden.

 

Velerhande en allerhande tegenspoed en kruis heeft ons huwelijk getekend. Zorgen met en om de kinderen. Problemen door de druk die er op ons gezin lag. Huwelijksproblemen door te weinig tijd en aandacht nemen voor elkaar. Op zo’n moment ontstaat er onbegrip, frustratie, ruzie, verwijdering. En als dat proces zich inzet dan is het de vraag hoe we weer tot elkaar komen. Ik herinner me een nacht dat ik echt niet wist hoe ik toch verder moest in dit huwelijk. Mijn man had een burn-out. Dit vond ik wel de zwaarste tijd in ons huwelijk. De pijn om hetgeen onze kinderen overkwam was diep en schrijnend. Het is je eigen vlees en bloed. Maar die konden we delen. De pijn om het lijden van mijn man kon ik niet kwijt, niet delen. En hij was op en kon niet meer geven van zijn liefde. Dat maakte het zwaarder dan andere tegenspoed en kruis. Nu bleek des te meer hoeveel we elkaar nodig hadden.

 

Het verschil in beleving van verdriet, pijn, rouw of gemis kan verwijdering geven omdat we elkaar niet begrijpen of verkeerd begrijpen. Mannen kunnen over het algemeen niet of minder goed praten over hun gevoelens. Vrouwen laten hun tranen makkelijker gaan. Maar juist dit kan voor mannen moeilijk zijn. Het kan onzekerheid geven. Hoe moet je daar op reageren? Vrouwen kunnen makkelijker praten. We kunnen het niet ‘zwart-wit’ stellen dat dit standaard is. Er zijn twee stijlen bekend om met verdriet om te gaan. De intuïtieve stijl en de instrumentale stijl. De intuïtieve stijl  kenmerkt zich door emotionele uitingen van verdriet. De gevoelens worden graag met anderen gedeeld. Dat geeft steun en bevestiging. Daarbij willen zij er voor anderen zijn en voor anderen zorgen in hun verdriet. Mensen met intuïtieve uitingen van verdriet kennen vaak langere periodes van verwerking. Dat kan uitputtend zijn voor ze. Daardoor kunnen ze minder energie hebben voor praktisch en probleemoplossend bezig zijn. Zo iemand kan dagen of langer op de bank zitten. Wanneer de echtgenoot hiervan iets zegt kan dat leiden tot boosheid en ruzie. Bij de instrumentale stijl wordt het verdriet verstandelijk benaderd. Iemand met deze stijl zoekt de situatie onder controle te krijgen. Deze mensen ervaren een weerstand om over emoties te praten. Ze willen liever de problemen oplossen waarmee ze zijn geconfronteerd. Praktisch bezig zijn is hun wijze van verwerken. Gevoelens worden alleen in een veilige setting en zowel sporadisch als kort geuit. Het liefst laat men de gevoelens, als men alleen is de vrije teugel en dan ook maar even. De mogelijkheid bestaat dat iemand die meeleven wil tonen met een vreemd gevoel naar huis gaat. Het kan zelfs zo zijn dat iemand op zo’n moment zijn werk voor laat gaan en zegt geen tijd te hebben. Het is niet zo dat mannen een instrumentale stijl en vrouwen een intuïtieve stijl heeft. Vaak is er zelfs een wisselen van beide stijlen.

 

Ruimte geven aan elkaars stijl van verwerken is nodig! Onbegrip voor de verwerking van de ander kan de relatie onder druk zetten. Ieder nieuw proces is weer uniek. Begrip voor de stijl van de ander kan ruimte geven voor begrip. Daarbij is het belangrijk dat we uitspreken wat we nodig hebben in het verwerkingsproces en waarin de ander steun kan bieden. Dat kan zijn door afstand te nemen en de ander ruimte te geven. Of juist af en toe een arm om de ander heen tot steun en troost. Wat ben ik hier slecht in! En dat terwijl mijn man het fijn vindt als ik hem vertel wat ik concreet nodig heb. Dom van me om mijn mond te houden op zo’n moment. Ik kan normaal toch ook praten als Brugman?

 

Ik lees op dit moment een boek wat ik aan kan raden om te lezen: ‘De zon tegemoet’ van Else Grabe-Peters. Het zijn brieven van een zendelinge uit Ethiopië. Zij geeft zo’n mooi antwoord op de zorg die haar aanstaande man heeft. Dat wil ik delen omdat ik geloof dat de zorgen van het leven ons minder verassen wanneer we zo mogen leven. Ik citeer: ‘ Je maakt je zorgen om mij? Zelfs ’s nachts? Het gaat heel goed met mij. Als er eens iets tegen de zin in gaat, dan gaat het tegen de oude Adam- en dat nog wel op mijn innig gebed: ‘Heere, dood mijn ik!’ Je ziet, je hebt geen reden om je zorgen te maken, maar ik dank je voor je zorgzame liefde. ‘

 

Afgelopen maandag kwamen we onze schoonzoon en dochter met hun kindje tegen. Zij wilden ergens gaan eten. Wij ook. Ik wist dat zij best een uitje konden gebruiken. Spontaan stelde ik voor om met elkaar ergens pannenkoeken te gaan eten. Mijn moederzorg kwam naar boven. Daar stak mijn man een stokje voor. Dat gaat niet gebeuren. Vanavond zijn we samen! Wij gaan ergens samen een hapje eten! Wat een heerlijk nuchtere man. En wat een heerlijke avond was het. We hadden dit inderdaad nodig. Tijd voor elkaar om weer te ervaren hoe fijn we het samen hebben. Stel je voor dat mijn idee door was gegaan…..

 

Werken aan sterke relaties. Dit tijdschrift geeft inzicht in jullie relatie. Met oefeningen die je thuis kunt doen om je relatie sterker te maken. Of de overtreffende trap te zoeken: sterk, sterker, sterkst. Maak er een (wed)strijd van! Ik stuur het tijdschrift gratis op wanneer je adresgegevens via het contactformulier doorgeeft en je inschrijft als abonnee op mijn blog. In het tijdschrift staan naast oefeningen ook een relatie-challenge ( een leuke manier om balans in uw relatie te brengen). En aanvullende informatie, vergoedingen en tips om hulp te vragen bij het verder verdiepen en ontwikkelen van uw relatie.

 

In de tijd van verkering is het goed om na te denken over de zorgen van het leven. Wat heb ik nodig van de ander in zorgen en kan hij/zij mij dit geven? Is dat te ver gezocht als ook het huwelijksformulier mee begint?

 

Pinksteren het feest van de Heilige Geest ligt net achter ons. De Heilige Geest is de Trooster. Hij leidt, leert en troost door middel van en met Hét Woord, de Heere Jezus Christus. Hij is Gods Vaderlijke stem en spreekt troostende liefde die sterkt in alle zorgen en verdriet. Van Hem kunnen en mogen we alles verwachten! Hij troost meer dan menig ander. Hij kent ons als geen ander. Vlucht naar Hem om troost in alle omstandigheden van het leven en wijs elkaar op Zijn liefde en troost!

 

Hartelijk-verbonden blijven?

 

 

Hartelijk Wel-Kom! Mijn naam is Corrie-verbonden in het huwelijk-moeder-oma-vrijwilliger-docent-Zeeuwse. Houdt van stilte-culturen-de natuur-gesprekken-lezen-koken-samen eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *