Sabbatsjaar?

Mijn gedachten komen, in deze stille week, terecht bij het sabbatsjaar. Ik vraag me af of dit jaar, 2020,  daar niet een kleine afdruk van heeft. Juist omdat ik het antwoord niet 1-2-3 aan mij zelf kan geven zoek ik naar de betekenis en de inhoud van het sabbatsjaar. Wat kom ik mooie dingen tegen! Lijnen van toen naar nu. Van Israël naar Nederland. De God van Israël is God!

In het sabbatsjaar was alles en iedereen afhankelijk van Gods zegen! Daar zagen de Israëlieten naar uit. Ze kregen nooit te weinig en hadden geen tekort. Hij gaf en geeft Zijn zegen aan wie Zijn geboden houdt!

Het geeft te denken! Niet de natuur van God maar de God van de natuur is de Gever van het goede! De natuur heeft een Meester wiens hand aanstuurt op groei en ontwikkeling van de aardse goederen.

Zoals de wekelijkse rustdag ons ruimte geeft om God te erkennen en te eren, zo moe(s)t dit ook in een sabbatsjaar. Wat een zorg van God!

Ik zie, nu ik dit schrijf, de zegen van een vrouw! Een vrouw is vaker thuis dan haar man. Zij kan eenvoudiger tijd nemen om de Bijbel te lezen, mediterend te overdenken en psalmen te zingen onder haar werk. Voor de man, die in een team werkt is dat veel moeilijker. Maar God gaf een sabbatsjaar! En nu? Thuiswerkende mannen. Tussen de middag is er ruimte om de Bijbel open te slaan. Wie weerhoudt je om psalmen te zingen achter de computer tijdens een wat eenvoudigere klus?

‘Weters’ zijn er genoeg. Ik inclusief! Maar afhankelijke ‘niet-weters’? Westers dat we zijn! Westerse weters. We vullen alles al heel snel in. Onze tijd, onze gedachten, onze toekomst, ons leven, het leven van de ander…..

Menselijke kunstgrepen zijn verleidelijker dan vertrouwen op Gods voorzienigheid. Van te voren voorziet Hij al wat Hij overziet!

Ik las dat in tijden van een groot Godsvertrouwen de oogst niet groter was maar de voedingswaarde drie keer groter. Een verborgen wonder. Maar als het vertrouwen in God verminderd of niet aanwezig was, dan was de oogst zelf drie keer zo groot. Een zichtbaar wonder. Als ik daar, zo even achter mijn computer over nadenk dan geeft dat een grote verwondering. God werkt in het verborgen een verborgenheid voor wie op Hem vertrouwen.Verborgen Verborgenheden openbaart Hij op Zijn tijd en wijze! Zo is onze God! Maar meer nog… God laat zien dat Hij ook Dezelfde God, de Getrouwe is in tijden van ontrouw. Is dit geen opzoekende liefde?!

Ik maak het vandaag niet te lang. Er is genoeg stof tot overdenken naast deze blog. Ik ben me ook bewust dat we overladen kunnen worden met veel goeds en daardoor de stille tijd in een stille week nóg kwijt raken. Dan is de sabbatsrust verdwenen. Stille tijd is tijd met God alleen. Zoeken naar stilte en rust om Gods stem te horen. Zijn Stem is Zijn Zoon, Zijn Woord.

Een gezegende stille week gewenst. Met Isaäc Ambrosius zeg ik: ‘Zien op Jezus!’ Overdenk Zijn lijden.

Mag ik nog even? Afgelopen zondag werden mijn gedachten geleid naar de diepte van het lijden van de Vader die Zijn lieve Zoon gaf…… Zo verbonden met elkaar! Zo verwijderd van elkaar! ‘O, Heilige Geest, leer mij meer van het lijden!’

Wat is dan ons lijden? Wat is meer: ons lijden of onze zegeningen? Een Bron van zegeningen vloeit voort uit Zijn lijden! Laten we ons juist nu, in deze corona-tijd aan de Bron van alle goed, goeds, goederen, laven, vullen, vertroosten. Bij Hem is een volheid. Ga maar met je lege kruik naar Hem. Hij wil graag kwijt wat Hij heeft!

Kom, ga! Laat je niet door tijd, drukte of …vul het maar in tegenhouden. Ervaar wat het is om met God de dag in, door en uit te gaan.

Sterkte bij verlieservaringen of levenservaringen bezaaid met doornen. 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *