Reizen met een ander…

Wat kun je je verlaten en onbegrepen voelen wanneer mensen tips en adviezen geven die jullie situatie moeten verbeteren. Misschien voelen jullie je ook wel zo na het lezen van de vorige blog…..

 

Je huwelijksreis lijkt wel ten einde te lopen. Vastgelopen. Van tevoren was dit niet te overzien of overdenken. Hoe anders dan verwacht. En dan lijkt de hemel ook gesloten. Of…..Mag ik nu wel bidden terwijl ik dat nooit echt nodig had?

 

Het huwelijk is als een reis. De reis begint pas op jullie huwelijksdag. Hoe mooi is de start! Maar nu onze kinderen in de pubertijd zitten…..Je moest eens weten! Wat er achter onze voordeur gebeurd kan ik niet delen met anderen. Dat maakt het nog eenzamer, wanhopig, moedeloos.

 

De kinderen die we hebben gekregen staan tussen ons in. Daarbij is mijn man veel weg voor werk en/of ambt. Samen zijn en praten zijn spaarzaam. Op dat moment gaat het alleen over dagelijkse zaken of regelzaken. En zelfs daar hebben we ruzie over. Het wordt steeds stiller tussen ons.

 

Soms denk ik dat mijn man ’s avonds achter zijn laptop zit voor minder mooie zaken. Hij zegt dat hij dan zijn mails nog moet beantwoorden. Ik lig op bed te wachten tot ik woelend in slaap val.

 

Mijn man heeft autisme. Hij voelt mij helemaal niet aan. Hij kan ook niet met veranderingen omgaan. Hij leeft voor zichzelf. Niet eenvoudig binnen een huwelijk. Je liefde wordt niet of onvoldoende beantwoord. Zelf zie je liefde en trouw als basis van het huwelijk. Voor je partner is de basis zijn eigen eilandje. Hij heeft rust en stilte nodig om overeind te blijven in de maatschappij en in het gezin. Mag ik toch een tip geven? Het lijkt me goed dat je zorgt voor een veilige basis waar je een luisterend oor krijgt en ga samen of alleen leuke dingen doen. Zorg voor je eigen tank. Houdt die gevuld! Zorg ook voor een veilige omgeving voor je partner. Dat is cruciaal om te groeien! Benoem concreet wat je wens of verlangen is en hoe hij/zij daarmee om kan gaan. Hij wil handvatten en ruimte. Handvatten om in de praktijk te brengen met vallen en opstaan. Ruimte om je uitspraken een plek te geven. Te overdenken. Uit te proberen. Jou reactie te zien. Is die positief? Dan kan ik het nog een keer zo doen. Een lange weg?!

 

Ik heb wel moeite met stickers die de lading moeten dekken. Oké, ik zal het even uitleggen. We hebben voldoende diagnoses voor handen om te plakken of uit te delen. Deze kan gebruikt worden om mijn lading van ‘ik wil niet meer of ik kan niet meer’ te dekken. Ik zie of hoor dit ook wel eens. Met de schade van dien. Ik weet wel hoor dat jij je partner het beste kent. De hulpverlener kan er naast zitten. Zijn we niet allemaal mensen met onze eigen blinde vlekken.

 

Mag ik even naast je komen zitten? Staat je deur open? Is je bank groot genoeg? Staat de thee klaar? Ik leg mijn arm om je schouder. Ik luister. Ik voel met je mee. Ik vraag wat ik voor je kan doen. Wat wil je veranderen? Je man? Je vrouw? Dat valt niet mee. Daar kan ik niet bij helpen. Dan ga ik toch maar weer. Dank voor de lekkere thee.

 

Je reist alleen? Bedoel je, we reizen samen-alleen? Dat is zwaar voor jullie allebei! Hoe ervaart je echt-vriend(in) dit? Kan het zijn dat hij/zij verlangt naar de eerste tijd van jullie huwelijk? Wat is er gebeurd? Waar ging het nu mis?

 

In elk huwelijk doen we elkaar pijn, of kwetsen we elkaar. Ik heb dat nooit overdacht voor ik ging trouwen. En toch is dit gebeurd. Ik heb gekwetst, hij heeft gekwetst…. Ik kan best benoemen wanneer ik ben gekwetst. Kan ik net zo goed benoemen wanneer ik heb gekwetst? Dat wordt lastiger omdat dit niet in mijn, maar in zijn gevoel is gedaald. Ai, ben ik Adam? Degene die U mij gegeven heeft…..Die…..

 

Wat moeilijk om eerlijk onze pijnpunten open te leggen voor elkaar. Maar pijnpunten zijn crisispunten! Het is gelijk aan aderlaten. Het bloed van de liefde stroomt…WEG! Hoe is het mogelijk dat de liefde verdwijnt? Liefde die is opgebloeid en nu doodgebloed? Omdat we te weinig zicht hebben op de ander en zijn liefdesbehoeften. Gericht op onszelf en onze verwachting kunnen we niet anders dan de ander tekort doen. IK, JIJ en onze partner.

 

Zullen we even op de bank gaan zitten? Kunnen we even opnieuw beginnen? Zullen we starten bij onze eigen schuld en tekort? Nee, ik ga niet over je gevoel heen. Maar ik wil wel eerlijk zijn. Laten we even onze ogen sluiten. Even naar binnen kijken. Nee niet zo snel onze ogen weer open doen. Sta er even bij stil. Waar deed ik mijn partner tekort? Waar zag ik zijn/haar behoefte niet? Waar heb ik hem/haar pijn gedaan? Zullen we onze ogen open doen? Even naar de situatie kijken? Waar ging het fout?

 

Te klein om je zo druk om te maken? Te lang geleden al om nog op te halen? Je kunt jezelf nu eenmaal niet veranderen? Oh? Ja best moeilijk. Zeker!

 

Vergeving vragen, vergeving geven zijn cruciaal voor een rijk bloeiende paradijsbloem. Kleine zonden zijn ook zonden. Trouwens zijn er wel kleine zonden en grote zonden? En waar ligt dan de lijn tussen groot en klein?

 

Je man achter de laptop kijkt porno…..Een grote zonde!? Jij ligt in bed te wachten en als hij komt dan doe je alsof je slaapt? Dat is geen zonde? Beider gedrag is breek-gedrag! Zoek verbinding! Begin klein, begin opnieuw! Er is hoop! Hoop op GOD! Ga op huwelijks-reis met Hem!

 

Ons gedrag zegt veel over onze intentie! Ons gedrag komt voort uit ons hart. Hoe voelen we, hoe ervaren we, wat dragen we mee? Hoe wil je ten diepste reizen? Alleen of samen? Toets je intentie! Is die zuiver voor God? Hoe zal het zijn als Hij ons doorzoekt?

 

Ik las een artikel in het blad ‘WEET’ over geven. Mensen die geven zijn gelukkiger! Ik vroeg me af: ‘Zou dit in liefde-gaven ook zo zijn?’ Ik denk het wel. Hé! Hoor eens even. Hier een recept voor een gelukkig leven. SMAKELIJK! 😉 

 

Reizen op kosten van Dé Ander! Zo reis je veilig! Boven-verwachting! Want van hem alleen is mijn verwachting. Onze verwachting is verwachting van Boven! Dat verbindt! Dat heelt! Hij heelt gebrokenen van hart!

 

Gingen we niet te vaak alleen op pad? Veranderen van koers is noodzaak!

 

De komende twee weken hebben wij vakantie. Twee weken geen blog!

Allemaal een goede vakantie!

 

Weten wanneer de blog weer verschijnt? Meld je via de link aan als leesvriend(in)

 

http://hartelijkverbonden.nl/?page_id=710

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *