Hartelijk-Verbonden

Raamgedachten

Gedachten over een ontwricht huwelijk. Wat een leed voor alle partijen. Kan het ook anders?In gedachten sta ik voor het raam. Ik kijk naar buiten en zie haar lopen. Ongeveer elf jaar oud. Lachend liep ze met twee andere meiden de straat in. Abrupt draait ze zich om. Ik lees verdriet op haar gezicht. Is ze afgewezen? Wat moet dat diep gaan. Nog maar enkele maanden geleden zijn haar ouders gescheiden……Is dit gewortelde pijn en afwijzing?

Wat een last moet dit meisje dragen! Zal ze ooit tegen haar ouders vertellen hoe moeilijk dit is? Zal ze haar ouders sparen? Loyaliteit aan ouders gaat heel ver! Wortelpijn ligt op de bodem van de ziel van dit meisje.

Kinderen zoeken naar identiteit en identiteitsfiguren. Identiteit! Wie ben ik? Wie is God? Is er wel een God? Wie is God als Vader? Is Hij betrouwbaar? Wat is mijn identiteit wanneer ik niet eens één thuis heb? Wat is mijn thuis? Identiteitsfiguren…..Wie? Op wie wil ik lijken? Wie ben ik eigenlijk? Alles schudt! Alles wankelt! Ik vertrouw niemand, niets…..

Dit is een open deur voor wantrouwen. Wantrouwen, ook aan God.

Wantrouwen is twijfel aan Gods liefde, trouw en macht. Satan zaait graag twijfel op mijn harte-tuin om er ongeloof te laten wortelen en afkeer van God te oogsten. Hier een kind gevangen! De Toekomst gevangen!?

Wantrouwen uit zich in verschillend gedrag: kat uit de boom kijken, stil je weg gaan, afwijzen, agressie, masker-gedrag. Is een kind de dupe? Wordt dit relatie-problematiek in het verlengde?

Volwassenen kunnen in moeilijke, verdrietige, pijnlijke, schrijnende situaties of nieuwe wegen vluchten in kinderlijk afhankelijk gedrag om te ontkomen aan de realiteit. De kinderen kunnen belast worden met de zorgen van de ouder. De ouder stelt zich afhankelijk op van een kind wat sterk is, een luisterend oor biedt of wat gehoorzaam en geduldig luistert.

Meer dan eens hoor ik ouders de scheiding goedpraten. Is het vluchten voor hun eigen pijnen? Pijn uit de jeugd? Pijn uit het huwelijk? Pijn uit onvolkomenheid in dit leven op aarde? Pijn door anderen aangedaan?

‘De pijn erkennen én aanvaarden waarnaar we verlangen geeft ruimte om lief te hebben’, zegt Larry Crabb. ‘Wanneer christenen volgens hun roeping leven en hun pijn niet erkennen gaat er iets wezenlijk(s) verloren. In de omgang met andere mensen zijn ze minder ‘echt’, minder ‘grijpbaar’. Wie door het dal van de pijn heen gaat geeft ruimte aan de rijping van gevende en ontvangende liefde! Hard werken, onszelf bewijzen, onze dorst naar liefde op een andere manier lessen is ontkomen aan de pijn. (naar Larry Crabb) Over pijn in de wortel lees ook de eerder geschreven blog: ‘houd me vast.

Wat een leed! Aan drie kanten. Kind. Vader. Moeder. Een scheiding is een diepe breuk. Een gescheurd leven! Verscheurd door pijn en verdriet. Laten we er niet te gering over denken…..

Mijn vraag is steeds weer; kan het echt niet anders? Moeten alle partijen pijn lijden? Mag ik eerlijk zijn en zeggen dat ik het niet weet? Mag ik het zeggen dat ik echtparen zo graag gelukkig zie? Ik besef dat ik soms mannen en/of vrouwen tref in mijn blogs. Laat het duidelijk zijn dat dit niet is om je bewust pijn te doen!

C.W Lewis zegt: ‘Liefde is geen lief gevoel maar een standvastige wens voor het ultieme welzijn van de dierbare zover dat mogelijk is.’

En opnieuw C.W. Lewis: ‘In de liefde gaat het om de bestwil van de ander en niet dat de ander zich ‘goed’ voelt. Als we werkelijk om mensen geven dan willen we waarheden met hen delen die bijdragen aan hun welzijn ook al zorgen die er niet altijd voor dat die ander zich daardoor ook beter voelt. Omdat ik om je geef wil ik je soms wakker schudden en uitdagen op een manier die ongemakkelijk kan voelen.’

Gisteren hadden we een preek over het zevende gebod met een zeer diepe waarheid. Maar zo rijk en mooi! Die wil ik graag delen. Het is Christus die ons wil leren! Christus! Niemand anders dan Hij heeft grotere liefde tot gevallen mensen. Hij leert! Adam en Eva krijgen het bevel vader en moeder te verlaten. Zij hebben niet eens een vader of een moeder. Dit bevel wordt door God gegeven op het moment dat alles zéér goed is. Volmaakt! En juist dan verlaten…Om een nieuw gezin te beginnen. Een nieuw begin! Dit nieuwe huwelijk mag niet gebroken worden omdat uit dit huwelijk kinderen komen. Als God die aan ons geeft. Een nieuw verdriet wat het huwelijk kan tekenen. Uit de kinderen komt Gods koninkrijk voort. Zijn rijk zal vol worden. Door de geslachten heen. Een huwelijk wat verbroken wordt is een breuk in Gods bouwwerk! Zo had ik dit nog nooit gezien! We breken niet goedkoop! Zou uit een moeilijke verbinding een kind van God geboren kunnen worden? Dan is het huwelijk rijk gezegend!

In het huwelijk is geen nooduitgang. Geen gedachte aan een ander, geen oogje op een ander, geen stil of nachtelijk erotisch gevoel koesteren voor een ander, geen fantasie over een ander. Dit alles moet met een groot kettingslot gesloten worden. Hier beginnen onze afwijkingen van onze liefde! Hier is een nieuwe verkeringstijd nodig! Tijd, aandacht, rust, gesprek zijn de ingrediënten om te vinden wat zoek is. En niet te vergeten de nodige kennis van de verschillen van een man en een vrouw. Mannelijk en vrouwelijk heeft god geschapen. Maar begrijpen we elkaar vanuit de verschillen? Vinden we elkaar ondanks de verschillen?

De muren van het huwelijk kunnen op ons af komen maar de hemel komt naar ons toe! Waar de liefdestank van de aardse liefde leeg raakt daar wil God met Zijn Liefde het hart vullen. Dan komt er (weer) liefde om uit te delen! En wij weten dat alle dingen moeten meewerken ten goede voor hen waarin Gods liefdeshart klopt.

Andrew Bonar: ‘Indien de Vader het koninkrijk voor ons bereid heeft, zal Hij ook voor ons zorgdragen wanneer wij onderweg zijn. Wanneer uw voeten gezwollen raken dan wil de Heere niet dat u verder reist. Raak niet in verwarring over de volgende stap. Dat is het werk van de Heere. Wanneer er nieuwe beproevingen komen dan heeft God nieuwe wegen om ons daar door en uit te voeren. (……) Pelgrims zijn altijd pelgrims geweest en de woestijn altijd de woestijn, maar Christus is altijd Christus, de zelfde ‘gisteren’, toen Johannes aan Zijn borst lag, en ‘heden’, wanneer u en ik hetzelfde mogen doen, en ‘voor eeuwig’, wanneer wij bij Zijn komst de volle zegen van het één zijn met Hem mogen voelen.’

‘Moeilijkheden op aarde zijn vaak nieuwe wegen om God (beter) te leren kennen. Wie is Hij? Wat heeft Hij? Wat geeft Hij? Wat doet Hij? Op de bodem van de put gaan we vaak het meest zoeken naar Zijn aanwezigheid. Als wij met lege handen staan….Dan vormt Hij ons leven als leem in Zijn hand. ‘HEERE vorm mij naar Uw hand en maak me bereid voor Uw weg!’

Besef dat er bij God raad is. Hij is nooit ten einde raad. Hij biedt een Schuilplaats aan. Zijn Jezus! Zijn Geliefde! Schuilen is vertrouwen zelfs als we niet begrijpen. In Gods Schuilplaats is zorg en bescherming. Een Schuilplaats is een Rots om in te wonen om veilig te zijn tegen alle woedende stormen die over mij heen gaan.

Schuilen bij Hem heeft alles te maken met volledige gehoorzaamheid, overgave en vertrouwen. Dat is moeilijk! Je wilt, maar je durft niet? Niet erg! God weet het. Zeg het maar tegen Hem! Hij kent en begrijpt je door en door.

Niet wat we doen maar wie we zijn doet er toe. Zijn heeft alles te maken met onze identiteit. Onze identiteit die bij God gekend, erkend en bekend is. Dan is het cruciaal of ik van God ben. Dan heb ik een Schuilplaats waar mijn hart steeds Toevlucht vindt in smart.

Geen subjectieve God die in mijn leven past, in mijn lijden of mijn gedachten. Maar een God die weet wat ik aankan en waar het lijden goed voor is.

Bij U schuil ik. God is mijn Thuis, de Deur staat altijd open. Vraag in de nood van het huwelijk gerust gebed van anderen. Durf open en kwetsbaar te zijn. Anderen willen helpen maar weten vaak niet hoe.


Een plekje voor jezelf!

Maak in een deel van je tuin of ergens op een stille plek een gedenk-plaats. Neem stenen en beschrijf ze met de mooie en rijke van God geschonken momenten in je leven. Leg een grote steen in het midden. De grootste gedenksteen van Gods goedheid is het kruis. Ga regelmatig naar je eigen gedenkplek toe. Blijf er in gedachten zitten. Huil en bid, roep en lees uit je Bijbel. Hier mag je jezelf laten gaan. Er zijn ook struikelstenen. Stenen die een struikelblok zijn op je levensweg. Leg ze er maar bij….

Vriend(in) worden?

 

Hartelijk Wel-Kom! Mijn naam is Corrie-verbonden in het huwelijk-moeder-oma-vrijwilliger-docent-Zeeuwse. Houdt van stilte-culturen-de natuur-gesprekken-lezen-koken-samen eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *