Hartelijk-Verbonden

Neushoorn of egel?

Zo verkeerd ging dat soms in ons huwelijk. We hebben allebei een mening. We zijn nogal eigengereid. ;-(

 

Ik kom thuis van een dag werken. Opnieuw overvalt dat hopeloze gevoel me. Even kon ik het parkeren. Nu we weer samen zijn wordt ik met mijn neus op de feiten gedrukt. We hebben de ruzie van gisteren niet bij gelegd. Wat is er gebeurd? Wat is de reden dat we voor de nacht viel geen uitweg vonden maar een doodlopende weg ingingen? Het voelde alsof er iets in mij stierf. Mijn blijde gevoel stroomde weg en een bron van verlies maakte zich meester van me. Zo viel ik vol verdriet in slaap. Ik heb geslapen maar vraag me niet hoe. Ik hoorde de ademhaling van mijn man. Ook hij sliep niet lekker. Dat we twee verschillende personen zijn weet ik. Maar dat we los van elkaar kunnen leven betwijfel ik…..

Angst voor verlies. Verlies van iemand waarmee ik met al mijn vezels aan verbonden ben. Verlies van iemand waar ik van houdt. Dat maakt die angst zo pijnlijk diep. Ik wil met hem verbonden zijn.

 

Mannen denken regelmatig: ’Ik kan het toch niet goed doen’ of ‘Ik heb het weer fout gedaan’. Dat kan een gevoel geven dat zij op/in het werk beter presteren dan thuis. En dat terwijl geld verdienen voor een man vaak al zijn trots is. Hij kan daarmee zijn gezin onderhouden en laten zien dat hij van ze houdt. Het kost dan toch geen moeite meer om te vluchten in het werk.

Vrouwen denken regelmatig: ‘Ik voel me eenzaam, leeg, onze verbinding is weg. Hij heeft geen tijd voor mij. Zijn werk is belangrijker, hij laat me alleen.’

De kloof is geslagen. Waar is de brug? Laat de kloof niet zonder meer bestaan! Verberg je nooit in een stille ruzie! Dat is vragen om verbreking!

 

Als we van onze partner houden en we horen de serieuze roep om aandacht en liefde niet dan zijn we afgestemd op eigen agenda of onze gedachten zijn elders. Onverdeelde liefde en aandacht zijn onmisbaar in de relatie maar spaarzaam in deze tijd. Het gaat vooral om kwaliteit!

 

Het mislopen van een huwelijk begint bij een toename van afwezigheid van de intieme interacties. Het conflict is het gevolg. In relaties worden wel communicatietechnieken aangeleerd om met elkaar in gesprek te zijn of blijven. Vooral in een kille relatie kan dit te technisch zijn. Het zoeken naar oplossingen kan een station te ver zijn. Er ligt een schreeuw om hulp onder: HET GAAT MIJ OM JOU!

 

Als veilige verbondenheid verloren dreigt te gaan dan roept dat een vecht- of vluchtreactie op. Vechten om een reactie uit te lokken. Vluchten of dichtklappen en doen alsof het je niet raakt om de pijn onder controle te houden of omdat de emotie zich in woorden niet laat uitdrukken. Hoe moet je pijn en teleurstelling onder woorden brengen? Het helpt om de ander te laten voelen dat je er bent voor hem/haar. Vasthouden en geruststellen is een nieuwe kans voor verbondenheid. Herken de hechtingskreet van de ander en beantwoord die met tedere zorg. Veilige verbondenheid verandert alles.

 

In ons huwelijk ben ik de neushoorn en mijn man de egel. Ik blaas stoom af en zeg mijn zegje wel. Ik wil terug naar het hart van mijn man. Mijn man trekt zich terug en zegt niets meer. Ik blijf proberen en zijn pantser wordt al dikker. Gelukkig komt dit bij ons nog zelden voor. We zijn door schade en schande wijzer geworden. En de leeftijd speelt mee 😉 Ouder worden is best fijn! Ik heb geleerd om mijn man meer ruimte te geven. Ik heb ook van hem gehoord hoe hij zich voelt als ik op hem afstorm. Andersom heeft hij ook inzicht gekregen in mijn manier van reageren. Ten diepste reageren we samen vanuit hetzelfde gevoel: Angst voor verlies. Wat een pijn kun je elkaar doen in een huwelijk. Pijn moet besproken en beleden worden aan elkaar voor het kan helen. Wanneer we ons openstellen en kwetsbaar op durven stellen door over onze angst voor verlies te praten ontstaan er nieuwe ontvankelijke liefdesverbindingen.

 

Verliezen is geen winst.

In de achterliggende week heb ik een gesprek met een jongere. Hij vertelt mij over een relatie die eindigde na vier en een half jaar verkering.  Ik vraag door. Het gesprek loopt uit op:’ tegenwoordig is intiem seksueel contact normaal onder ons jongeren’. Ik blijf achter met mijn gedachten. In mijn gedachten worden heel wat puzzels gelegd. Ik zoek naar oorzaak en gevolg bij relaties, gebeurtenissen en omstandigheden. Zo ook nu. Ik denk aan de pijn en de angst voortkomend uit verbintenissen die stuk gaan. Ik vraag me af of deze pijnen en angsten meegedragen worden in een volgende relatie. Ik zoek naar de verbinding tussen deze verbrekingen en de vele jongeren die in de hulpverlening worstelen met onzekerheden en verdriet. Ik zoek houvast in Het Woord. ‘De liefde van velen zal verkillen’. Het is als een verscheurende beer. Hij zal zijn prooi krijgen. Eigenbelang en zelfliefde vieren hoogtij. Mijn genot (ver)breekt de ander. ‘De liefde van velen zal verkillen!’ Het is waar…..

 

Misschien moet ik nog een stap verder terug. Ik loop in het bos en hoor een gesprek tussen een moeder en haar dochter. Het dochtertje van ongeveer 10 jaar vraagt of mama een keer meegaat. Ze heeft zin om samen met mama ergens naar toe te gaan. Het antwoord van mama is: ’Mijn agenda staat al vol tot…’ De boodschap is: ‘geen tijd voor jou!’ Wat is er op dat moment bij dit kind gebroken? Wat heeft dit kind verloren?

 

Als de ader van de liefde verstopt raakt dan lijdt het hart. Fysiek en emotioneel.

 

Maar …..Er is Blijvende en Vaste Troost, in leven en sterven. Broodnodige troost! Hierin ligt winst! God vervult Zijn beloften. ‘Ik zal u niet begeven. Ik zal u niet verlaten.’ 

 

Vriend(in) worden?

 

Hartelijk Wel-Kom! Mijn naam is Corrie-verbonden in het huwelijk-moeder-oma-vrijwilliger-docent-Zeeuwse. Houdt van stilte-culturen-de natuur-gesprekken-lezen-koken-samen eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *