Koesteren

We moeten leren hoe we de liefde moeten koesteren. Om het leven aan te kunnen en zin te geven is liefde broodnodig. Gods liefde en menselijke liefde. In de wetenschap zien we vaak terug dat gezonde mensen geen ander nodig hebben. Onze gemeenschapszin is aan slijtage onderhevig. De individualistische cultuur staat op gespannen voet met onze geschapen aard. Thomas Lewis zegt: ’Een kind wat we voeden en kleden en versteken van emotionele verbondenheid sterft’. En daarbij is ons geleerd dat volwassenen anders in elkaar zitten. Dezelfde mens, jaren later is los gegroeid van zijn emotionele verbondenheid?

 

Jonathan Say, een psychiater zegt: ‘er zijn twee evenwichtige universele menselijke eigenschappen’: we worden geboren als hulpeloze en afhankelijke mensjes en we zijn sterfelijk en beseffen dat. De enige gezonde manier om met deze kwetsbaarheid om te gaan is elkaar de hand toe te reiken en elkaar vast te houden. De zieke kant of keerzijde is een masker opzetten en jezelf redden. Vanuit onderzoeken is bewezen dat dit burn-out en psychosociale klachten bewerkt. Verwaarlozing is de doodsteek voor onze liefde.

 

Gezonde afhankelijkheid is de kern van romantische liefde. Dan raken lichamen van geliefden verenigd met elkaar, zegt Dr. Sue Johnson. ‘De één zendt signalen uit die de hormoonspiegel, de hart- en vaatfuncties, de bioritmen en het immuunsysteem van de ander beïnvloeden. In een liefdevolle verbinding stroomt het knuffelhormoon oxytocine door het lichaam van beiden en brengt een vreugdevol gevoel met zich mee’.

 

Om een duurzame liefdesband te smeden moeten we onszelf kennen en weten wat onze gevoelens, verlangens en behoeftes zijn. Maar niet te min moeten we ook zicht hebben op onze sterke kanten en onze valkuilen. Zo kunnen we bewust omgaan met onze tijd om te komen tot een liefdevol en duurzaam huwelijk: ‘Tot de dood ons scheidt’.

 

Enkele voorbeelden.

Wanneer de sterke kant- er zijn voor de ander- dagelijks in het werk aan zijn trekken komt dan kan bij thuiskomst de tank volledig leeg zijn en moet onze partner het op zijn best met de laatste restjes doen. Onze behoefte is om met rust gelaten te worden.

 

Wanneer er een hoog verantwoordelijkheidsgevoel aan de sterke kant staat dan kan het werk volledig mijn tijd bezetten en ben ik vaak te laat voor het eten wat met zorg is klaargemaakt en voor de kinderen die al slapend van een kus worden voorzien. Voorzie ik mijn liefsten in hun behoeftes? Wat herinneren mijn vrouw en kinderen zich wanneer ik er niet meer ben van mij?

 

Wanneer ik de vrouw ben van het bovengenoemde voorbeeld en ik bezoek wekelijks een lichamelijk gehandicapte man die luistert naar mijn verhalen is de kans groot dat er genegenheid voor elkaar groeit. Mijn liefdestaal is tijd en aandacht geven aan elkaar. Een logisch gevolg? Pas op de zwakke kant! Weet wie je bent en wat je mist en zoek dit op de juiste plaats. Praat met je man en benoem je behoeftes op de plek van het huwelijk. Maak daarvan weer een liefdevolle en veilige plaats.

 

Een vrouw die alles thuis op orde heeft en waarvan het gezin er piekfijn uit ziet. ’s Avonds in bed draait ze zich snel om. Ze is moe. Haar man vraagt haar om er ook voor hem te zijn. Ze stelt het uit. Kent de man zijn behoeftes en kan hij ze onder woorden brengen? Dan zal hij uitleg geven aan zijn vrouw. Ze zullen afspraken maken. Of zoekt deze man zijn bevrediging bij een andere bron?

 

Verborgen agenda’s zijn ook funest voor een liefdevolle verhouding. Hechtingsangst kan een verborgen agenda zijn. Verborgen, onuitgesproken behoeften, angsten en verliezen vragen om een geopende agenda. Maak tijd voor communiceren. Persoonlijk denk ik dat op het gebied van communicatie het meeste mis gaat.

 

Een man heeft geduld met zijn vrouw als er uitleg is en de communicatie open blijft. Een vrouw kan periodes van veel werken overwinnen als er afspraken zijn die gehouden worden.

 

Ik las twee uitspraken die ik deel. Als eerste: ‘Zorg dat je écht getrouwd bent voor je écht kunt scheiden’. Het volgende is van een hulpverlener die een vrouw in haar spreekkamer krijgt. Ze houdt het niet vol met haar man. Ze voelt behoefte om hem pijn te doen. Ze denkt aan een scheiding. De hulpverlener geeft als advies om zoveel mogelijk complimenten te geven. Daarmee kun je pijn doen als je daarna besluit om te gaan scheiden. Na twee maanden geeft de vrouw aan dat ze niet meer aan scheiden denkt. Haar man geeft liefde! En zij voelt zich geliefd!

Dat geeft te denken!

In het huwelijk wat bloeit zijn de volgende ingrediënten aanwezig: verbondenheid, hechting, ontvankelijkheid, seksualiteit en zorg.

 

Liefde beloont ons met emotioneel evenwicht, rust en vreugde! Hier gaat het niet om prestaties maar om emotionele aanwezigheid. Wat een omdenken in onze prestatiegerichte maatschappij. Hoe vaak denken we aan wat het ons oplevert?

 

Een gelukkig gezin begint met een gelukkige relatie. Veilige hechting aan elkaar geeft reden tot samen opvoeden en een toevluchtsoord voor kinderen. Het beste wat je voor je kind kan doen is een liefdevolle relatie opbouwen en onderhouden.

 

Hoe belangrijk is ook onze non-verbale taal binnen het huwelijk. Ons lichaam en ons gezicht spreekt boekdelen! Ongeveer 70% van onze taal is non-verbaal. Zijn we ons daarvan bewust? Zeggen onze ogen echt wat onze mond zegt? Ondersteunt een positieve houding ook werkelijk het positieve woord. ‘Ik ben nu echt boos schat!’ terwijl je lacht. Of een afgewende houding en dan de woorden: ’werk-se vandaag lieverd.’ Bedoel ik dan: ‘ik ben blij dat je weer gaat?’ Welke boodschap stralen we uit?

 

Liefde is een houding die de ander hoog in het vaandel heeft. Liefde zegt: ‘ik wil doen wat in mijn vermogen ligt om mijn geliefde Geestelijk, emotioneel en sociaal gelukkig te maken.

 

Onze persoonlijkheid is uniek. Ieder heeft eigen unieke patronen van denken, voelen en gedrag. Onze persoonlijkheid heeft grote invloed op ons leven. Ben je optimistisch of pessimistisch? Positief of negatief? Introvert of extravert? Geduldig of ongeduldig? Kritisch of vertrouwend? Maar we hoeven ons niet te laten regeren door verkeerde patronen. We mogen van elkaar leren wat beter is, ook voor de ander. Je jeugd is verleden tijd, je ouders zijn je ouders, je huwelijk is je huwelijk, daar valt niets aan te veranderen. Gebeurtenissen die zich in of buiten ons huwelijk hebben voorgedaan blijven staan. Maar wij moeten ervoor en er onder buigen, er van leren vanuit ons verleden om in het heden te bouwen aan de toekomst. Ontdek gegroeide patronen. Wees reëel over zwakke punten. Help elkaar erbij. Benoem elkaars sterke punten en vergeef elkaars fouten. Ons verleden kan niet veranderd worden maar moet geaccepteerd worden.

 

 

‘Ik had nooit moeten trouwen’, is een verkeerde stelling. Het huwelijk is een feit, het ingrediënt ‘werken aan liefde’ moet ermee vermengd worden. God heeft samengevoegd!

 

Ik hoorde eens iemand het volgende bidden: ‘God, bewaar mij voor zelfgenoegzaamheid en valse bescheidenheid. Geef dat ik vrijmoedig en blijmoedig elke dag mijn talenten gebruik, die U mij als een gave uit genade geeft.’ Ik keek in de spiegel en zag elementen van mezelf die ik aan moest pakken! Werken begint bij onszelf!

 

 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *