Huwelijksverwondingen

Verwondingen en kwetsuren oplopen in een huwelijk is onontkoombaar. Waar liefde sterk verbindt is de wond pijnlijker. Het voelt als een trauma, het zet onze wereld op zijn kop. Deze wond draagt de naam: angstige hulpeloosheid. Voorspelbaarheid, verwachting en controle verdwijnt waar deze wond verschijnt. Verwond door degene die je vertrouwen volledig heeft, op wiens bescherming en steun je aankan.

 

Verwondingen die met een doekje voor het bloeden afgedekt zijn barsten op onverwachte ogenblikken open. De vuiligheid is niet uit de wond gehaald. Het volste vertrouwen is geschaad en de beschadiging blijft sluimerend aanwezig. De beschadiging zoekt naar een weg om te vertrouwen maar neemt altijd een slag om de arm. De wond vraagt om opengelegd en liefdevol verzorgt te worden. De pijn en de kwetsuur vragen aandacht voor er een brug geslagen kan worden naar de 100% vertrouwensrelatie. Een relatie loopt vast op de klippen van de huwelijksverwonding wanneer er niet gepraat wordt over de wond. Laat communicatie geen krommunicatie worden. Hoe kwetsbaar zijn we als we ons bloot geven aan de ander door de kwetsuur te benoemen. Hoe kwetsbaar ook als de partner luistert en zijn schuld bekend. Maar wat een opluchting, een rust, een nieuwe kans, een verbinding geeft het wanneer dit wordt gedaan!

 

Verwonde huwelijken zijn er velen. Om allerlei oorzaken. Wat me meer en meer opvalt is de reden van de verwonding. Dat is veelal de ander niet zien en niet op waarde schatten. Iemand negeren kan door met jezelf bezig te zijn. Eigen gedachten en gevoelens staan op nummer één. Negeren betekent, volgens Van Dale, doen alsof je iemand niet ziet en niet hoort. Wat is het verschil met werkelijk niet zien en niet horen?

 

Mag ik er zijn? Ben ik voor jou de ene? Dé enige? Zie je mij?

De echtgenoten die een kwetsuur toebrengen zijn geen gevoelloze mensen. Verre van dat! Ze hebben vaak de beste bedoelingen. In het boek ‘Houd me vast’ wordt dit als volgt verwoord: ‘De meesten weten gewoon niet hoe ze moeten afstemmen op de hechtingsbehoefte van hun partner en hoe ze hem of haar de steun van hun emotionele aanwezigheid moeten bieden. En anderen hebben het te druk met het bedwingen van hun eigen angst’. Angst voor verlies midden in de crisis van het gesprek kan vlucht- of vechtgedrag veroorzaken. Waarom reageren we toch zo? WAAROM DURVEN WE ONS NIET KWETSBAAR OP TE STELLEN? WAAROM ZIJN WE LIEVER STERK EN BREKEN WE ONZE RELATIE? WAAROM BOUWEN WE EEN MUUR EN SPELEN VERSTOPPERTJE?

 

Kinderachtig om je zo aan te stellen….? Doe maar normaal dan doe je gek genoeg? Ga gewoon verder met leven, het leven is nu eenmaal geen rozengeur en maneschijn? ANGSTHAZEN RENNEN WEG VOOR DE SITUATIE!

 

Verstoppertje speelden we als kind. Toch? Dan hoeven we ons nu als volwassenen niet meer voor elkaar te verstoppen. Wees maar kwetsbaar. Huil maar. Zeg maar wat je moeilijk vindt of dat je het zelfs niet onder woorden kunt brengen. Wees eerlijk tegen elkaar. Het mag. Sterker nog: dan ben je (daad)krachtig. Dan laat je zien dat je een ruggengraat hebt. Wij draaien de rollen te vaak om…..Volwassenen mogen niet huilen. Dat is kinderachtig.

 

De Heere Jezus huilde!

 

Als je niet samen praat dan worden kleine dingen groot. Oude koeien worden opgehaald. Dat heeft met bovenstaande te maken. Het is niet uit de weg geruimd. Ik sprak pas iemand die me zei: ‘Het is nu al twintig jaar geleden dat dit is gebeurd’. Hij hoopte dat de tijd wonden heelt. Helaas! De wond heeft de bloem van de wortel geknakt. De voeding van de liefde komt niet verder dan ondergronds. Het huwelijk heeft wel een wortel maar de bloem kan niet meer bloeien, die ligt op de grond te kwijnen. Kwijnende liefde bloed doodt. De gekwetste partner zoekt liefde op een andere plaats. Bij een ander? Via sites? Liefde vraagt om bloei. Je kunt aan partners zien hoe hun huwelijk er voor staat. Wanneer de liefde bloeit stralen ze iets uit en zijn ze thuis op hun plaats.

 

Ik geef een citaat door uit ‘liefde en trouw bij de Puriteinen’ van Den Ouden: ‘Hoe heidens, ja hoe dierlijk is het, alleen te genieten van de geneugten van het huwelijk en dan samen naar de hel te gaan! Als u kunt verdragen dat de ander naar de rampzaligheid gaat, waar is uw liefde?’

 

Een man denkt vaak vooruit en in oplossingen. Een vrouw heeft de neiging om over de dingen te praten om ze te kunnen verwerken. Als er geen oog is voor de verschillen wordt dit een kloof. Deze kloof vormt onbegrip voor elkaar. Daaruit komen huwelijksverwondingen voor. In gesprek gaan en luisteren zijn volwaardige ingrediënten voor het huwelijk. ‘Als praten stopt kan het gesprek beginnen!’ En non-verbale communicatie heeft grote impact op onze partner. Ds. E. Gouda zegt in zijn boekje ‘verliefd, verloofd, getrouwd: ‘Zeg mij hoe je man/vrouw communiceert en ik zal je zeggen hoe je huwelijk is’. Ben ik even blij dat hij dat vijftien jaar geleden niet aan mij heeft gevraagd.

 

Augustinus en ook Luther zeggen dat het huwelijk als eerste bedoelt is voor de voortplanting en als tweede doel het genieten van elkaar. Calvijn heeft deze beide doelen omgekeerd. De genieting mag voorop! Wat is het huwelijk een rijke schat. Wat krijg je in het huwelijk een rijke schat. Noem hem of haar daarom ook ‘schat’. Toen ik dit las afgelopen week hebben we samen afgesproken dat wij dit ook gaan doen. We gebruikten ‘schat’ niet. We waren het niet gewend en hadden het niet geleerd…Maar wat rijk! Een schat! Mijn partner is een ware schat van God gekregen!

 

Matthew Henry zegt zo mooi over het prachtgeschenk wat God aan Adam geeft: ‘De vrouw werd niet uit het hoofd van de man genomen zodat ze over hem zou heersen, noch uit zijn voeten opdat ze door hem vertreden zou worden, maar uit zijn zijde opdat ze hem gelijk zou zijn, onder zijn arm, opdat ze beschermd zou zijn; dichtbij zijn hart opdat ze bemind zou worden’. Wat een liefde!

 

Deze liefde ligt gewaarborgd in Gods spreken: ‘Laat ONS mensen maken, naar ONS beeld en naar ONZE gelijkenis’. Hebben we zo wel eens naar ons huwelijk gekeken? Zijn we zo samen verbonden aan elkaar? Zoals de Vader, de Zoon en de Heilige Geest? Gods eis vraagt volmaaktheid! Volmaaktheid is onvolmaakt. Onvolmaakte mensen zijn gebroken mensen. Gebroken mensen hebben gebroken huwelijken. Gebrokenen van hart verbindt Hij in hun smart!

 

Kwetsbaar zijn! Aan Jezus voeten! Waakt en bid om een liefdevol huwelijk en een leven voor God en elkaar.

 

Bidden? Het kan volgens deze methode zo verdiepend zijn: https://www.youtube.com/watch?v=A7-L4zkD_Fw

 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *