Huwelijks-carriëre loont!

Donkere wolken pakken zich samen boven ons kleine, maar mooie stadje Tholen. Regen valt in stromen naar beneden! Ik zit bij de kachel en ben nog niet wezen wandelen.

Is het een beeld van onze gezindte? Mijn hart? Donker, vol van zonden. Stromen van zegen zijn er! Maar ik kies mijn gemak. Niet te diep over alles nadenken want dat maakt onrustig. Elke dag laten komen zo het komt. ‘Je kunt niet altijd over je leven en je dood denken, dan heb je geen leven meer…. Leef je leven. Laat het komen zo het komt. Niet teveel tegenslag. Dat gooit roet in MIJN eten. Dan gaat er een streep door mijn rekening. Laat me maar met rust. Alles komt goed.

Deze gedachten kom ik tegen. In de wereld. Ja! Bij mensen die elke zondag Gods dag houden? Ja! Uhm….Houden zij (van) Gods dag?  

‘Alzo lief heeft God de wereld gehad! Dat Hij Zijn eniggeboren, eigen lieve Zoon aan en voor de wereld gaf!’ ‘Ben ik wereld(s) Heere?’

We spelen volwassen-verstoppertje! We doen als een peuter onze ogen dicht en maken onszelf wijs dat de ander ons niet ziet. Of we bedekken onze ogen met een lap. Een vod! Het masker: ik ben goed, beter, de beste. We houden ons eigen ‘ikje’ hoog.

Anderen zien onze gebreken. Zeggen we dan: ‘Daar is het karakter van mijn vader/moeder. Dat heb ik geërfd?’ ‘Ik kan er niets aan doen zo ben ik nu eenmaal. Daar moet je mee leren omgaan?’ Maskers om onszelf achter te verbergen. Pijnlijk hé om onze gebreken bloot te geven? Die pijn legt ons een vijl, beitel en schaaf in handen. ‘WERKEN’, roepen ze ons toe. Ai, dat is wat anders dan pleisters plakken om de lelijke plekken te bedekken.

 

(De volgende 2 alinea’s zijn afgeleid van het boek ‘Het huwelijk’, van Tim Keller) Als vrienden, ouders, broers of zussen onze gebreken zien is er nog een ontsnappingspoging. Als zij er tegen je over begonnen dan kon je hen aan de kant zetten. Je doet de deur achter hen dicht en gaat je(zelfde) weg. De weg met de naam: ‘ik houd mezelf in stand straat’. Je kon hen kortzichtig, ouderwets, of vooringenomen noemen en je omdraaien. Dat kon doordat je probleem niet te groot voor hen was. Maar bij je man of vrouw is dit anders. Waar gebreken klein waren voor andere mensen daar worden ze groot in een huwelijk. Wat binnen een vriendschap een probleem is kan binnen het huwelijk dodelijk zijn. Door je leven in een huwelijk samen te voegen met de ander kom je in de meest intieme en definitieve contact met een ander. Je wordt gedwongen om te gaan met de gebreken en de zonden van de ander. Je komt ook jezelf tegen. Het masker valt in stukken!

 

Zijn we trots en hebben we de neiging om eigenzinnig en egoïstisch te zijn? Of onbuigzaam met de neiging om veeleisend en negatief te zijn? Of onverzettelijk en hard zodat anderen mij accepteren maar niet liefhebben? Of ongedisciplineerd zodat we onbetrouwbaar en ongeorganiseerd overkomen? Of vergeetachtig waardoor we verstrooid en ongevoelig lijken? Of hebben we geen zicht op hoe we bij de ander overkomen en willen we dat ook niet horen? Misschien een perfectionist die veroordelend en kritisch kan zijn naar anderen en zichzelf? Ongeduldig en prikkelbaar en koester ik daardoor wrok? Onafhankelijk, en weet ik me niet verantwoordelijk voor anderen en vind ik het vervelend om samen beslissingen te nemen en/of wil ik geen hulp vragen? Wil ik aardig gevonden worden en neem ik het daarom niet zo nauw met geheimen bewaren en ben ik druk bezig om het anderen naar de zin te maken? Ben ik zuinig en daarom gierig naar anderen en kan ik niet genieten van het geld op de goede manier uitgeven?

 

Leg dan af alle kwaadheid! Door ons aan de Waarheid te houden, elkaar (mezelf en de ander! De ander als mezelf!) lief te gaan hebben en samen naar Christus zoeken en naar Hem toe groeien (opwassen) is het antwoord. Overwinning is in Hem! En in en door Hem te krijgen! Wat een getob om alleen in jezelf te blijven wroeten. (Naar Efeze 4,5 en 6)

 

Gary Chapman: ‘We zijn niet naïef wanneer we verliefd zijn en hoge verwachtingen van de ander hebben. Met ons verstand weten we dat we uiteindelijk meningsverschillen krijgen maar we zijn er zeker van dat we die snel bij kunnen leggen en het eens worden. We zijn bevangen door de schoonheid en de charme van de ander. Onze liefde is het geweldigste dat we ooit hebben meegemaakt. We zien wel dat andere stellen dit gevoel verloren schijnen te zijn maar dit zal ons nooit overkomen. Misschien hebben zij niet het echte gevoel zoals wij’.

 

Hoogmoed?

 

Op zoek naar iemand die jou steunt bij het bereiken van je levensdoelen en die je niet wil veranderen?

 

Op termijn ontdek je dat het lastiger blijkt dan je verwacht. Het huwelijk is niet hét einde maar een nieuw begin! Een begin waarin je samen naar elkaar toe groeit! Samen één wordt. Samen sterk staat. Samen als team naar buiten treedt. In dit kader is de zeven-daagse bruiloft en het jaar erna niet gek. Zeven dagen wordt er ook nu nog bij verschillende Joden een bruiloft gevierd. De trouwdag is er één, de andere dagen worden door de wederzijdse familie om de beurt gevuld met een feestelijk karakter. Na de zeven dagen worden bruidegom en bruid een jaar alleen gelaten. Er komt geen bezoek en de ouders zijn niet in beeld. Met het doel om dit bruidspaar tijd te gunnen, om samen een sterke basis voor hun leven in verbondenheid te leggen. WIJSHEID! Zo lijkt het huwelijk sterk op de verbinding met Christus. Hij op de eerste plaats. Verlossing, loskomen van het oude en een nieuwe start maken.

 

Nieuw. Dat is ook het krijgen van kinderen. Het doel van het huwelijk krijgt dan een dieper karakter maar geen vervangende liefdesbuis. Het mag nooit zo zijn dat de man de tweede plaats in moet nemen. De vrouw mag nooit meer genieten van het moeder zijn dan van het vrouw zijn. Dan is het huwelijk stervende en de kinderen daarbij! Kinderen zijn nooit gebaat bij afnemende liefde. Het verlaten geeft opening om te hechten. Verlaat uws vaders huis en al zijn bekoringen en hecht, lijm je vast, aan je lieve ‘vreemdeling’.

 

Kinderen zijn kinderen en kunnen geen liefde geven zoals een man of vrouw dat kan. Uit onderzoek bleek dat de ouders die hun kinderen tekort doen of mishandelen dat niet doen omdat ze hun kinderen haten. Vaak gebeurt dat omdat hun kinderen degenen zijn aan wie ze de meeste liefde geven. Maar als hun kinderen daar geen liefde voor terug geven dan worden ze machteloos en woedend. We zoeken naar liefde. Naar beantwoording van de liefde. Waar? Bij wie?

 

Er zijn heel wat huwelijken gesloten waar God bijzaak was/is. We prijzen ons gelukkig om getrouwd te zijn met een kerkmens. Het kerkgaan zien ze even als een ‘passende hobby’. Niet meer en niet minder. Geestelijke vriendschap is wezenlijk iets anders. Samen God (steeds meer) leren kennen, dienen, liefhebben en weerspiegelen geeft diepe verbondenheid. Dan kan de ander anders zijn dan verwacht maar ligt er een fundament onder onze zoektocht naar bevrediging in/door de ander.

 

Jaren gaan door, ik ook. Met de jaren verander ik, mijn man ook. Soms zijn we vreemden voor elkaar. Voorheen hadden we de eigenschappen die zich nu laten zien nog niet ontdekt. Kinderen, een nieuwe baan, nieuwe vrienden, het verandert ons denken, spreken en handelen. Help een vreemdeling in huis! Besef dat je zelf ook vreemdeling bent voor de ander! Ik vraag me wel eens af wanneer ik mijn man echt doorgrond heb. Is dit geen levensproces? Ik verbaas me nog wel over nieuwe dingen die ik ontdek.

Als we trouwen krijgen we iets wat God heeft uitgevonden. Wat wij mogen ontdekken. Maar als je besluit om je huwelijk zelf invulling te geven dan kom je in moeilijkheden. Het huwelijk is Gods instelling waarin God ons Zijn hulp en bijstand geven wil. Zelfs als we dat allerminst verwachten. Geloven we dat nog? Echt? Is God dé Waarheid voor ons? Of hebben we bedenkingen bij Zijn instelling, Zijn hulp en Zijn bijstand?

 

‘Ontdek en reinig mij HEERE van mijn verborgen zonden. Mijn verborgen gedachten. Mijn kromme gedachten!’ Ga er eens rustig voor zitten om deze te overdenken. Neem jezelf onder de loep. Huiswerk voor de komende week. Zullen we samen eerlijk zijn? ‘Maak mij Uw beeld, ook in eerlijkheid, gelijk.’

 

Een zelfbeeldtest kan helpend zijn in de ontdekking en in de brug naar de ander. 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *