Houd me vast!

Onverwacht hebben we een paar dagen weg afgesproken. Het was gebeurd voor we er over nadachten. Mijn man zag een advertentie staan en ik belde. Er was ruimte en plaats. Zaterdag vertrokken we naar Scheveningen. Na een kleine rondleiding in het appartement zaten we op onze kamer. Gelijk aan een hotelkamer met een balkonnetje. Het was mooi weer. De fietsen en de tassen stonden op de goede plaats. We zaten even lekker te lezen. Mijn man keek eens naar het bed…..Hij ging liggen en was vertrokken. Daar zat ik. Was dit nu de paar dagen waar ik naar uitkeek? Ik pakte mijn telefoon en de fiets en liet de zeewind door mijn haren gaan. Vier uur later kwam ik terug. Mijn mond viel open van verbazing. Het was nog net zo stil dan toen ik wegging. Even was ik teleurgesteld. Ik sprak mezelf toe. Ik maakte mijn man wakker en vroeg of hij zin had om mee uit eten te gaan. Hij kijkt me verbaast aan met vragende ogen. Waar ben ik? Is het een probleem als ik even ga rusten? Nou nee, maar ik had me een paar dagen samen zo anders voorgesteld. Is dat het probleem? Kom we gaan samen eten. Ik heb inmiddels een bon gekocht bij Social Deal. We wandelen hand in hand door Scheveningen naar de Argentijn…

 

Een terugblik zegt me dat we goede dagen hebben gehad. Het rijkste was de zondagavond. We werden uitgenodigd voor een kopje koffie in de huiskamer van de verhuurder. Een lieve mevrouw. Ook de student die een kamer huurde was daar. Wat een heerlijke gesprekken hebben we daar gehad. Hier ontmoeten we medereizigers. Op reis naar een heerlijke Toekomst. Het bleef niet bij koffie. We hebben ook nog maar een wijntje genomen.

 

Lezen doe ik erg graag maar vooral in de vakantie. Ik ben begonnen in het boek ‘Houd me vast’, van Dr. Sue Johnson. Hij is klinisch psycholoog en ontwikkelaar van de Emotionally Focused Couple Therapy (EFT). Hiermee heeft hij een therapie neergezet die de onderlagen van een moeilijk huwelijk blootlegt. Baanbrekend en succesvol. Ik wil vanuit dit boek deze blog schrijven omdat ik graag een handreiking geef voor obstakels, klippen of kloven. We komen ze in vakantiegebieden maar ook in ons huwelijk tegen. Wie kent niet de pijn die we onze geliefde aandoen? Of de pijn die we zelf voelen. Er is geen diepere pijn dan huwelijkspijn omdat de liefde diep gaat. Die pijn haakt in en laat wonden achter. Als de wonden teveel of te groot worden lijkt de liefde plaats te maken voor de pijn. Dan komt ons huwelijk in een overlevingsstand. Het signaal ‘het gaat niet goed’ mag niet gemeden of weggestopt worden. Juist nu is er werk aan de winkel! (https://www.houdmevast.nl/home-houd-me-vast)

 

Behoefte aan hechting, genegenheid, intimiteit en een veilige haven is normaal om ons autonoom en assertief te kunnen handhaven in de wereld om ons heen. We zijn geschapen om samen te leven in de samenleving. Ik verbaas me er wel eens over dat een ouder zijn kind kan troosten maar de tranen drogen bij zijn of haar echtgenoot moeilijk vindt. Zijn we verleerd om onze gevoelens te uiten? Mag het niet meer? Moeten we ons groot houden? Ik begrijp het niet altijd….Ben ik nog niet volwassen? Te dom? In de Bijbel lees ik dat ik moet worden als een kind. Vertrouwelijk, eerlijk en oprecht. In de wereld mag ik niet klein zijn. In de Bijbel lees ik dat ik met al mijn zorgen, vragen en verdriet bij God mag komen. In onze huwelijken vinden we dit moeilijk. Of misschien moet ik het nog anders zien? We moeten ons masker van blij en leuk koste wat het kost laten zien aan anderen. Terwijl elk huis zijn kruis heeft. Zijn we wel eerlijk?

 

Even eerlijk. Wij hebben onze kinderen ook opgevoed naar zelfstandigheid en gaven steeds minder knuffels of een kus. Een hand op een arm of om een schouder is er in bijzondere omstandigheden. Ik stel dezelfde vragen aan mezelf.

 

Hechting is mogelijk als er veiligheid is in een huwelijk. Veilig is het als de pijn (h)erkent wordt en vergeven. Vergeving vragen en vergeving geven met woorden en daden. Dit onderdeel hebben we ook op onze huwelijkscursus meegekregen. Heel waardevol en hard nodig voor een diepere en groeiende liefde! (www.marriagecourse.nl)

 

Herkennen van pijn, gekwetst zijn, angst en schaamte vragen om bij jezelf de diepte in te gaan en dingen onder ogen zien die je liever niet ziet en deelt. Maar ook gedachten en gevoelens van je partner leren horen, zien en accepteren die iets zeggen over jouw gedrag. Mag ik eerlijk zijn? Ik vermijd het liever. Tot ik er achter kom wat een rijk delen het is om juist ook te weten wat je laten moet om de ander meer liefde te kunnen geven. Is het ook niet een stukje van je eigen ‘ik’? Dat ‘ikje’ van mij is zo groot! Ik heb uitvluchten genoeg om daar niet te lang bij stil te staan. Ik ben nu eenmaal zo. Ik kan mijzelf niet veranderen. Dat is mijn karakter. Jij zegt het wel maar…..Máár: Ik bedoel NEE! Wie ‘ja maar’ zegt bedoelt NEE!

 

De kern van problemen in het huwelijk ligt in diepere wateren. Hiervoor hebben we een duikuitrusting nodig. Duik de diepte in en ontdek de wonderschone schepping in de ander! Ruzies zijn protesten tegen het verlies van emotionele verbondenheid. Onder elke ruzie ligt een vraag. ‘Mag ik er voor je zijn?’ Kan ik op je rekenen?’ Waar de uiting van liefde wordt vermeden daar ligt overspanning, depressie of burn-out op de loer. Hoe eenvoudig mag het zijn? Liefde geven om te krijgen. Liefde geven en ontvangen om samen te genieten van elkaar! Dat kost toch niets? Alleen tijd! Maar gezelligheid, liever nog liefde, kent geen tijd.

 

Ons gedrag komt voort uit een diepere laag. Onze opvoeding en onze vorming met alles wat we daarin meemaakten hebben pijnpunten en zwakke punten binnengedragen in mij. Maar niet minder ons eigen ik heeft een strijd met ‘ik’. Dat maakt dat een diepe relatie in ons huwelijk ook reflectie vraagt. En daarnaast een kwetsbaar durven zijn. Is ons huwelijk een veilige haven? Dan kunnen we kwetsbaar zijn. Durven we het ook? Ik daag mezelf en iedereen uit!

 

In een huwelijk kan over alledaagse zaken ruzie zijn. Zoals geldzaken. (Kijk eens even op de blog: https://aad-actief.blogspot.com ). Hier geeft Adriana veel waardevolle tips en adviezen. Een mooie sport om ons geld op de juiste manier te gebruiken. Dat geeft voldoening! Toch is er meer dan dat om ruzie over te maken 😉 Daarvoor heb ik geen tips en adviezen. Dat is zelfs niet nodig. Het gebeurt gewoon. Ruzie en liefde kunnen samen gaan als we maar vergeven! In films die onze jongeren en ….. bekijken wordt altijd durende romantische spannende liefde gesuggereerd. Dit is geen eerlijk en reëel beeld. Hoe kan het ook in een gebroken wereld en mijn eigen belangrijke ‘ík’?

 

Onze grootouders ervaarden de geborgenheid van het dorp en de mensen die er woonden. Nu is het onvermijdelijk dat we geborgenheid en verbondenheid van onze geliefden verwachten. De drang naar emotionele hechting zit in onze genen. We vragen: ‘Houd me vast!’ Niet alleen letterlijk…..Het is even belangrijk dan voedsel. In deze tijd werken en sporten we steeds langer en meer. We rijden uren naar werk, relaties, voor (familie)bezoek enzovoort. De tijd is kort om te bouwen aan langdurige relaties. Uhm…..Tijd of prioriteit. Ik heb nooit iemand horen zeggen dat hij spijt had van de vele tijd die hij aan zijn huwelijk en gezin had gegeven. Ik heb wel mensen horen zeggen of waarschuwen voor teveel tijd wat aan het werk wordt besteed. Als we de balans opmaken aan het einde van ons leven dan kunnen we niet meer terug. Nu wel!

 

LIEFDE. Het is een niet te definiëren gevoel van emotionele hechting en afhankelijkheid van elkaar. Een bolwerk, een schuilplaats wat bescherming biedt. Duurzaam leven? Liefde moet verduurzamen omdat emotionele honger deze eeuw tekent.

 

Onze Geliefde moet onze Schuilplaats zijn. Jezus Christus wil onze Broeder. Is dat niet meer dan een Vriend? Hij kent ons vanaf ons eerste begin. Met Deze Broeder zijn we gezond gehecht in een ongezonde wereld! Gehecht aan God de Vader! Wanneer we onszelf veilig verbonden voelen dan begrijpen we onszelf beter en zien we onszelf in een Ander Licht.

 

In de vakantie las ik nog een ander boek, van Samuël Rutherford. Ik geef ook daaruit een rijk citaat door:’ Zoals we bij stervende mensen soms zien dat zij iets stoffelijks in hun hand houden zo stierf ook Christus. Terwijl Hij door het geloof Zijn Vader en door de liefde, die sterker is dan de dood, Zijn Bruid in Zijn armen hield. Dit was de doodsomhelzing van Christus. Zijn doodskus!

 

Hoe zullen wij terug kijken op ons (huwelijks)leven?

 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *