Gekooid!?

Afgelopen dinsdag was de eerste keer dat ik de vriendinnenwandeling heb georganiseerd. Ik kijk er met veel genoegen op terug. Wat was het een mooie dag! Het weer was goed. De samenwerking met de kooiker van de eendenkooi in Anna Jacobapolder was fijn. De locatie was uniek. We kregen een prachtige stiltewandeling en rondleiding door de eendenkooi. De functie van de kooi is het vangen van eenden en deze onderzoeken op ziektes en ze geringd de vrijheid her-geven.

Even een kijkje in de dag, vanuit een deelnemer gezien: http://dewarmestal.blogspot.com

Gekooid…. Ja zo kunnen mensen zich voelen binnen een huwelijk. Wat een zorgen zijn er op dit gebied. Dan komen er vragen. (Hoe) moet ik verder? Kan ik verder? Is dit de partner die ik leerde kennen? Waarom is alles nu anders. Ik ben gevangen, gekooid. Wie geeft mij de vrijheid terug?

Ik (h)erken de zorgen in een huwelijk. Zorgen die diep gaan en diep ingrijpen. Deze zorgen kun je niet even delen. Delen hoort met je man/vrouw. En wat als je niet kunt delen? Om moedeloos of hopeloos van te worden. Wat een spanningen geeft dit, dag en nacht, lichamelijk en psychisch. Het neemt zelfs ons geestelijk leven in beslag. Er blijft geen ruimte meer over voor overdenking omdat het hoofd zo vol zit met andere gedachten. Bidden lukt ook niet. God lijkt zo ver weg. Weet God hier wel van? Wat is Zijn (be)doel(ing)?

Vastzitten in een kooi is benauwend. Meer en meer raak je daardoor ook op je zelf en je eigen problematiek gericht. Hoe kun je ook naar de buitenwereld kijken als je opgesloten zit? De blik naar Boven en naar buiten zijn vertroebeld. De redenen zijn divers. De personen zijn divers. De leefomstandigheden divers. Het huwelijk uniek. Er is geen eenheidsantwoord op alle vragen. Maar één ding weet ik wel. Dat we verstrikt kunnen zitten in het gedachten-goed van de leugenaar als in een web. Bedenk dat het hem er om gaat om ons een mooier beeld voor te schilderen van het huwelijk dan ons eigen huwelijk en daarmee twijfel zaait. De Paradijs-twijfel waarmee de deur naar het paradijs dicht gegooid is.

Maar wat als mijn man/vrouw autisme heeft? Of als hij chronisch ziek is? Of verslaafd aan porno? Of aan alcohol? Of een burn-out heeft? Of agressief reageert? Of gehandicapt? Of het met een ander houdt? Of het werk boven alles lijkt te staan?

Ik wil even meedenken en geef wat handreikingen. Neem aan wat in uw hand past…

  1. Leer te accepteren dat u met deze man/vrouw bent getrouwd

  2. Niet altijd en niet alles in het leven is mooi of goed. Leer de situatie te accepteren

  3. Laat niet over uw grenzen heen lopen en neem uw eigen grens in acht

  4. Zoek regelmatig afleiding en neem elke dag tijd voor uzelf

  5. Een stevige ruzie kan de lucht opklaren. Maar blijf niet boos

  6. Blijf niet hangen in emotie. Het lost NIETS op maar geeft verwijdering

  7. Eens gezegd is gezegd

  8. Neem eigen verantwoordelijkheid. Wat je niet kunt veranderen is niet voor jou schouders

  9. Neem iemand in vertrouwen om te delen en vraag om tips

  10. Zie je partner als persoon en niet als probleem

  11. Leer te zien wat de ander doet voor je. De wijze waarop liefde tot uiting komt kan anders zijn dan de wijze die u verwacht

  12. Neem samen tijd voor elkaar, hoe moeilijk het huwelijk ook is

  13. Geef eens een avond-uit weg en laat die avond passend zijn bij je partner

  14. Blijf in contact. Niet praten is het meest funest

  15. Waardeer alle kleine tekenen en benoem ze ook als positief

  16. Spreek uit wat je moeilijk vindt. Hoe moet de ander het anders weten?

  17. Huil gerust. Maar weet dat mannen dit soms lastig vinden. Laat in elk geval weten waarom je huilt

  18. Laat geen enkele gedachte aan een ander toe. Maar richt u steeds op eigen man/vrouw

Nog een verwoesting binnen het huwelijk wil ik eerlijk onder ogen zien. Ik heb me ook in deze rol ingewikkeld en ervaren hoe hoogmoedig dit is. Het draait om mijn eigen ik. Het werkt als gif. In de slachtofferrol blijven hangen….Durven we ons zelf eerlijk onder de loep te nemen, (h)erkennen en een nieuwe ‘bril’ gaan kopen?

De volgende kenmerken passen bij een ‘slachtoffer’:

  1. Slachtoffers herinneren zich voortdurend wat hen is aangedaan. De film loopt sneller of trager in hun gedachten en geeft emotionele lading

  2. Slachtoffers komen op dat moment niet bij (Gods) genade maar zijn druk met eisen van vergoeding, vergelding of schuldvereffening

  3. Slachtoffers leven vooral van frustraties en boosheid waardoor ze niet uit hun slachtofferrol tevoorschijn komen en zich ook niet kunnen (over)geven

Hun leven is vooral gericht op het verleden waardoor het nu, heden en toekomst vertroebelt is. Hierdoor doen we en onszelf en de ander tekort. Durf onder ogen te zien. Vraag vergeving en hulp aan God en uw partner. Vraag uw man/vrouw concreet om de hulp die nodig is om los te komen uit de slachtofferrol. Vecht er samen voor. Pijn en leed is vaak van twee kanten opgestapeld. Geef satan geen ruimte om het zaad van onrecht, onrust, liefdeloosheid, verwijt te zaaien in je hart. Wees je bewust van het voorrecht als mens keuzes te mogen en te kunnen maken. We zijn geen dieren die instinctief leven maar mensen met verstand en gevoel. Laat het gevoel het verstand niet overnemen!

Volgende keer wil ik schrijven over de liefdes-taal die ook belangrijk is om de tank te vullen.

Bid, werk, verwacht, wacht, kijk. Weet dat God verbinding wil en daarom hulp wil bieden! We hebben een almachtige God. Geloof je dat?

 

Elke week een nieuwe blog ontvangen? Meld u aan zonder verplichtingen!

http://hartelijkverbonden.nl/?page_id=710

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *