Hartelijk-Verbonden

Contrast

Van de week was ik met mijn moeder in het ziekenhuis in Leiden. Hoe overweldigend! Wat omvang betreft is een plattegrond nodig om de weg te vinden. En wat indrukken betreft is een dagboek nodig om dit even te verwerken. Of ik schrijf er gewoon een stukje over in mijn blog 😉

 

We zaten al een uur voor de scan moest plaatsvinden op de gang in rijen te drinken en te wachten. Iedere patiënt met een fles contrast-vloeistof. Ik heb mijn breiwerk meegebracht. Een babydekentje voor ons aanstaande tiende kleinkind. Wat een contrast op deze afdeling. Dat heb ik thuis niet bedacht. Dat overviel me tijdens het wachten. Nieuw leven is op komst. Maar mijn moeder wacht op de komst van de dood. Haar ziekte is dermate ernstig dat genezing niet meer mogelijk is. Tegelijk bedenk ik dat er ook een overeenkomst is. Beiden worden verwacht met hoop.

 

Er wordt een bed de gang opgereden. Daarin ligt een jonge knul. Er achter lopen bezorgde ouders. Ze kijken strak voor zich. De grote zorg is leesbaar op hun gezichten. Ze willen hun kind niet alleen laten in de ruimte waar de scan plaats zal vinden maar ze moeten. Ze lopen de gang op en neer. Gespannen, huilend, bellend. Als ze even zitten kijken ze elkaar verbijsterd aan. Ik lees de vraag in hun ogen: Hoe loopt dit af. Wat een band is er voelbaar tussen ouders en kind. Tussen de middag als ik in het restaurant nog even een bekertje voor mijn moeder haal zie ik ze staan. De moeder. Ze gaat een hapje eten. We staan bijna naast elkaar. Even leg ik mijn hand op haar onderarm en zeg: ‘Ik las vanmorgen jullie grote zorg van jullie gezichten’. Ze kijkt me aan en zegt: ‘het gaat weer wat beter’. Dan verteld ze. Een spierziekte. Het hart begaf het. Ze stootte het er uit: ‘Hoe kun je als moeder dan reanimeren?’ Haar broer was er ook aan overleden. Ze wist niet hoe het verder moest. Ik luisterde. Ik wenste ze sterkte.

 

Ik liep naar het tafeltje waar mijn moeder wachtte. ‘Wat ben je snel terug’, zei ze. Ik liet het zo omdat ik dacht aan het gesprek. Wat maakte dat deze ouders zo vochten voor het behoud van hun kind? De leeftijd van de jongen? De band die er is? Natuurlijk beiden!

 

Wat een contrast. Twee weken geleden had ik een gesprek met een vrouw die vanwege een erfelijke spierziekte geen kinderen nam. Nu ze de vruchtbare leeftijd achter zich liet was het heel definitief. Ook wel pijnlijk. Maar het was een bewuste keuze, zei ze. De moeder in het ziekenhuis wist van de erfelijkheid en had een zoon gekregen maar wel met de spierziekte. Wat een zorg. Maar wat zullen ze ongetwijfeld ook goede momenten hebben gedeeld. Is dat geen beeld van het leven van ieder mens?

 

Ik dacht verder terug. Een jaar geleden op de radio een interview over euthanasie. Ik heb bewust de radio aan laten staan om meer te leren over het gedachtegoed achter zo’n keuze. Het gaf me rillingen. De zoon had zijn moeder betrokken in de keuze om euthanasie te doen. De datum was bekend. Ze gingen voordien nog leuke dingen doen. Ze leken er beiden volledig mee verzoend te zijn. Moeder zei zelfs dat het beter voor hem was omdat hij zo’n moeilijk leven had. Ik had wel naar de man toe willen rennen om hem te weerhouden….Wist hij echt niet beter? Had niemand hem verteld dat er een God is? En hoe kon een moeder zo koud en kil reageren? Is dit een liefdevolle en zorgzame moeder? Hoe vergiftigd was ze met het satanische vergif van dood en verdoemenis?

 

Ieder huis heeft zijn kruis. Ieder hart zijn eigen smart. Ik denk aan ons gezin. Kinderen en kleinkinderen. Wat staat ons nog te wachten? STOP! zegt Jezus. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij aan komt is Mij niet waardig. Maar hoe kan ik mijn kruis dragen? Dagelijks vrolijk dragen zoals in het gebed bij mijn doop al is gebeden voor me? Zonder Mij kunt U niets doen! Het kruis dragen en verdragen is te zwaar zonder Jezus. Het Griekse woord lambanoo wat bij deze tekst beschreven is betekent ‘nemen’, ‘aannemen’, ‘beetpakken’. Pak het maar van Mij aan! Daar hebben we lege handen voor nodig. U heb ik nodig omdat mijn leven inhoudloos, zinloos en waardeloos is zonder U. Zo wordt het kruis een eer. We moeten als Christen alles achterlaten wat ons belang en ons doel in de weg staat. De wereld moet voor ons gekruisigd zijn en wij voor de wereld gekruisigd worden. Zo alleen krijgt God meer waarde. Dat is een weg van vreugde in Hem. Mijn ‘ik’ wordt minder belangrijk omdat Hij belangrijker is. Dan denk ik niet minder van mezelf maar minder aan mezelf, volgens C.S. Lewis.

 

Een contrast. Ik schrijf vandaag over het ontvangen en verwachten van kinderen. Maar die grote zegen is niet voor iedereen weggelegd. Dan kan het lezen van dit stukje pijnlijk zijn of pijn oproepen. De pijn van het kruis. Een contrast als je zes kinderen en negen kleinkinderen hebt en verschillende vrienden hebt die geen kinderen konden krijgen ondanks alle zorg, hoop, verdriet, onbegrip die jarenlang doorworsteld wordt voor er een punt wordt gezet en er dan nog een proces van vragen, leegte, richting bepalen, invulling geven, samen een eenheid vormen, accepteren of adopteren……En als het dan een plekje in je hart heeft gekregen en je er in het leven een andere invulling is gevonden dan wordt je vriendin oma en vertelt daar enthousiast over. Een nieuwe fase. In diezelfde fase komt de definitieve onmogelijkheid. De hoop wordt afgesneden. NOOIT geen kind. Ook geen kleinkind.

 

Ik denk ook aan degenen die ongehuwd zijn of anders-geaard. Maar ook aan hen die negatieve seksuele ervaringen vanuit het verleden meedraagt. Hierdoor kan het gemeenschap hebben en het krijgen van kinderen onoverkomenlijk lijken.

 

Moeder worden is een onvergetelijk wonder voor me. Het moment dat onze eerste op mijn buik werd gelegd was zo rijk! Dat is in woorden niet uit te drukken. En dat geldt voor elk kind opnieuw. Ook als je even moest slikken wanneer je weer zwanger was. In een moederhart is plek voor elk kind. Bewust omgaan met de kinderzegen was voor ons een worsteling. We zijn beiden erg vruchtbaar. En we genoten van elkaar. We zien het als een gezonde liefdeshoogte. Een bloem die bloeien mag. De paradijsbloem!

 

Na vier kinderen heb ik even de pil geslikt. Ik was toe aan rust voor lichaam en geest. Tjonge wat gooide dat mijn hele lichaam, en geest op zijn kop. Ik wist dat ik dit niet langer en nooit meer ging gebruiken. Ik wees mijn man af. De lust en de zin verging. Maar hoe dan verder? We waren toch biddend bezig geweest met deze keuze?

 

Laten we als eerste Gods Woord laten spreken voor we allerlei ‘ja-maars’ bespreken. Wat staat er veel in Gods woord over de kinderzegen. Dat begint al in het eerste hoofdstuk van de Bijbel. Wat te denken van het huwelijksformulier. Kinderen zijn een erfdeel van de HEERE. Gezegende kinderen die geboren zijn om opgevoed te worden voor Hét Erfdeel. Dubbele zegen! Wat een wonder dat kleine mensen zo’n grote Goddelijke zegen krijgen! Vanuit Zijn kracht mogen we leven als gevende ouders gesterkt door Zijn genade en Geest. Krijgt het Belangrijkste nog de Hoogste plaats in ons leven? Dat moet me als eerste van het hart. God geeft Zijn Zaad om ons zaad te gebruiken tot verheerlijking van Zijn naam en als middel om nieuw zaad geboren te doen worden. Wat is onze worsteling? Zijn naam moet eeuwig eer ontvangen of de hoeveelheid kinderen? Of worstelen we helemaal niet meer? Op het gebied van de kinderzegen is ook veel ontwricht in onze gezinnen.

 

Een contrast. Kinderen krijgen of nemen. Zijn we in stilte de wereld niet nagegaan? In de invulling van onze week, onze taken, onze keuzes, onze rijkdom, onze huwelijksbrekingen en onze gezinsvorming? Een paar minuten stilte is nodig. Laat het eens landen? Waar gaat het ons in het leven om? Hebben we vertrouwen op de trouwe zorg en leiding van God?

 

Vaak wordt aangewend dat we nu in een andere tijd leven. Toch wil ik dat niet te snel zeggen. Elke tijd kent zijn eigen strijd en eigen uitbarstingen. De mens is van alle tijden niet veranderd. De zonde leeft in de mens toen zowel als nu. De middelen waarmee de zonde bedreven wordt zijn anders.

 

Moeten we dan toch maar alles over ons heen laten komen? Zeker niet! We hebben verstand! Ik ben niet bevoegd om een klink-klaar antwoord te geven wat voor jullie nu wel de beste keuze is. Ik geef (na)denkers en vragen om jullie op weg te helpen in het maken van keuzes.

  1. Praat samen over jullie seksuele leven en wees open. Ook al voor jullie huwelijk
  2. Wijs elkaar er op als je merkt dat het leven en de keuzes van de ander Gods Woord terzijde schuiven
  3. Maak keuzes niet even snel maar doe dat voor God en samen op je knieën
  4. Wacht op antwoord. Gods spreekt door Zijn Woord en de werking van Zijn Geest
  5. Kijk naar de mogelijkheden bij de man/vrouw en het gezin. Het ene gezin is pittiger dan het andere. De één kan meer aan dan de ander. God heeft gaven en talenten gegeven om te gebruiken zonder over grenzen heen te gaan
  6. Bedenk dat kinderen hun ouders nodig hebben en de aandacht en tijd van hen. Zeker in een verwarrende tijd
  7. Bedenk dat er tijd moet zijn om echt contact op te bouwen om het kind te bouwen en te funderen in Gods Woord
  8. Leer voor het trouwen je cyclus al kennen. Dan weet je wanneer gemeenschap mogelijk is en sluit je niet de weg toe voor een zwangerschap maar leer je verstandig samen te leven
  9. Gebruik voorbehoedsmiddelen als medicatie en niet uit gemakzucht. Ik verwonder me er over dat met het gebruik van voorbehoedsmiddelen de scheidingen vermeerderden. Hoe is het mogelijk?
  10. Stoot elkaar niet af in een tijd dat je samen moet besluiten dat gemeenschap beperkt plaats moet vinden. Zoek naar leuke dingen om samen te delen en deel vooral het gebed om staande te blijven. Steun elkaar! Blijf in gesprek!
  11. Gemeenschap is niet de enige manier om elkaar de liefde te tonen al is het wel een sterke manier van het uiten van liefde en hoort het gewoon bij ons huwelijk

Ik kan geen keuze bepalen maar wel wat informatie geven. Ik wil niemand verongelijken of paniek zaaien. Ik probeer eerlijk informatie te geven.

  • De pil: Weet je dat deze abortief kan werken en dat de gevallen van kanker en trombose vermeerderen door het gebruik? Mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest. De pil is er ook in de vorm van een staafje, een pleister, een ring of de prikpil
  • Het spiraaltje: Zorgt ervoor dat de vrucht, het leven, jullie kindje niet kan innestelen. Het sterft.
  • De condoom, het vrouwencondoom of het pessarium: Een vrouw mist de zaadlozing van de man
  • Sterilisatie: Dit is een definitieve keuze

Hoe ging dat in de Bijbeltijd? Helemaal de vinger er bij leggen kunnen we niet. Maar wat we wel weten dat mannen regelmatig meerdere vrouwen hadden. De kans op het krijgen van veel kinderen was dan niet aan de orde. Vrouwen gaven ook vaak intensief borstvoeding tot ongeveer vier jaar. In die tijd waren zij niet vruchtbaar.

 

En wat nu Bijbels gezien de beste keuze is? Ik leg het bij jullie terug. Abortief werkende middelen vallen altijd af!

Persoonlijk pleit ik voor http://www.nfp-nederland.nl/default.asp?iId=KDFJG

Ik denk dat we dan uitgaan van de cyclus die het lichaam zelf heeft en geeft. Toch een maar: tijdens de vruchtbare dagen dat we als vrouw het meeste verlangen naar onze man hebben we dan geen gemeenschap. Ook een overdenking waard. Die dagen en die verlangens zijn ons ook gegeven.

 

Bedenk bij je keuze goed welke intensie je hebt. Houdt die helder voor ogen en toets die aan het Woord van God.

 

Poeh. Om eerlijk te zijn vond ik het best moeilijk en teer om dit onderwerp aan te snijden. Ik bemerk al schrijvende nog steeds de worsteling die er is omdat er geen sluitend antwoord is te geven. Misschien is dit wel juist nodig om samen in gesprek te blijven en boven alles in de meest tere zaken van het huwelijk Gods hulp, raad en zegen nodig te hebben.

 

 

Vriend(in) worden?

Hartelijk Wel-Kom! Mijn naam is Corrie-verbonden in het huwelijk-moeder-oma-vrijwilliger-docent-Zeeuwse. Houdt van stilte-culturen-de natuur-gesprekken-lezen-koken-samen eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *