Ben ik onrealistisch?

Dan is het er ineens! Keelpijn, moe, lichte pijn op de borst, ik voel mijn longen zitten….Corona? COVID-19?

 

Hiermee is het boodschappen doen ook klaar. Binnen zitten en op een rustig moment van de dag een wandeling. Dat is het voor vandaag. Morgen zien we verder. Morgen zal voor het zijne zorgen.

 

Goede vrijdag. Geen koorts. Naar buiten. Ik loop door een bosje. ALLEEN. MET GOD! Ik overdenk in alle stilte psalm 22 en vanuit de evangeliën de woorden: ‘Mijn God, Mijn God waarom verlaat Gij mij?’ Wat een rauwe schreeuw van David! Wat een schreeuw van Jezus. Een schreeuw uit de diepte! Uit de hel! Een schreeuw met een luide stem. Hij heeft dé macht! Dé macht over hel, dood en graf.

 

Ik zie een uitgebloeide paardenbloem staan, een zaadbol. Ik blaas hem uit. Het zaad vliegt alle kanten op. Ik denk aan mijn kinderjaren, aan mijn ouders, aan mijn oma’s. Een rijk gezegend voorgeslacht. Ik sta tussen dat voorgeslacht en het nageslacht….Het einde van psalm 22 komt naar boven in mijn gedachten. ‘Het zaad ZAL Hem dienen! Het ZAL de HEERE aangeschreven worden!’

 

Op een bankje in het bosje, in alle stilte komt dit tot een gebed. Een gebed op grond van hét Woord en Zijn verdiensten. Er is hoop! Daarvoor geeft God(s Woord) zelf de Bron.

 

Wij hebben donderdagavond al een Goede Vrijdag dienst gehad. We hebben beiden behoefte aan een dienst op deze avond. We beluiteren live een dienst die gaat over……’Mijn God, Mijn God waarom verlaat Gij mij, verlaat gij MIJ?’ Wat een uitleg! Wat een diepte! In deze preek werd aandacht geschonken aan het lijden van de Vader van onze Heere Jezus Christus. In de vorige blog schreef ik er iets over. Alles kwam samen en het verdiepte zich. Onderwijs! Hemels onderwijs! Misschien moet ik zeggen BOVEN-wijs. Wijsheid van de bovenste plank. Opperste Wijsheid onderwijst onwijsheid. Ja hoe moet ik het noemen? Hoe geef ik woorden aan de grootheid van God en de kleinheid van mezelf?

 

Stille zaterdag! Jezus ligt in het graf! Zovelen worden nu naar het graf gedragen. Enkele mensen waren bij Zijn begrafenis. Ook daar zijn lijnen te trekken met de begrafenis van Hem. Hij zal opstaan. Wij zullen allen opstaan. Mét Hem?

 

Stille zaterdag! Wat een stilte in me. Al weken! Zelfs nu het zo anders gaat. Er voor mij weinig plaats voor stilte en alleen zijn over is. Maar toch de stilte en de rust vanbinnen verdiept zich meer en meer. Ik lees de krant. De verhalen. Ze lijken zo ver bij me vandaan. Ik kom er niet bij. Ik vraag aan mijn man of ik onrealistisch ben wanneer ik zo per dag kan en mag leven. Ik vraag me af of ik te positief kijk? Ik weet dat ik geleerd heb om in tegenspoed en kruis lichtpunten te zien. ‘Het is goed dat een man/vrouw het juk in zijn jeugd draagt’, herken ik. Het heeft me veel goeds opgeleverd voor het leven erna. De moeiten en zorgen van en in het leven hebben me gebracht bij Hem die ze voor mij (weg)draagt.

 

Maar….ben ik onrealistisch? Er ontwikkelt zich een gesprek tussen mijn man en mij. Jezus zegt ons dat elke dag genoeg heeft aan en in zijn eigen kwaad. Is Hij onrealistisch? Hoe komt het dat ik in de krant zoveel lees waar ik niet bij kan? Het antwoord van mijn man opent mijn ogen: het gaat om de economie en de toekomst die onzeker is, het gaat over angsten die er zijn. Kerkelijk, werknemers, werkgevers…Angst! Angst, een reactie op gevaar! Ja inderdaad. Dat zie ik en tegelijk herken ik dit niet. Angst voor de toekomst die onzeker is. Mijn volgende vraag aan mijn man is: ‘Zijn we dan niet, al is het vanuit een tegengesteld gevoel en een andere situatie op dezelfde wijze bezig dan voor deze crisis?’ We komen er samen op uit dat dit de mens is. Zelf willen overwinnen en de touwtjes in handen willen houden. Is angst de tegenhanger van leven uit Gods hand? Zijn liefdeshand die nu stilzet en stille zaterdag geeft. Opgesloten! Geen mogelijkheid om weg te gaan. We hoeven daar niet eens over na te denken. Wat een rust. In huis stille zaterdag. Kan dat ook met de kinderen? IK weet het…Anders dan wanneer je met zijn tweeën bent. Maar we hebben toch wel een plekje waar we samen met God kunnen zijn? Al was het om de beurt als man en vrouw. We schamen ons toch niet om tegen elkaar te zeggen dat we juist hier en nu behoefte aan hebben? De kinderen mogen toch wel zien waar het ons juist nu en altijd om gaat? Hoe rustig kan het zijn om samen stil te zijn en te luisteren naar de vogels. God zorgt voor ze! En voor ons? Schrijf maar op waarin je Zijn zorgende hand elke dag ziet.

 

Ik denk terug aan mijn jeugd. Armoede was een deel van mijn jeugd. Een dag weg was al een feest want op vakantie kon echt niet. De tas werd gevuld met gesmeerde boterhammen, limonadesiroop en een snoepje. FEEST! Nu 40 jaar later is het….? Ja wat is dit? Eén ding weet ik. We zijn verwende westerse mensen geworden. We willen, we moeten, we zullen…..Ja wat eigenlijk?

 

Bij alle gewoel in ons Nederlandje denk ik aan de vervolgde christenen. Naast hun verdrukking, ver van het gepreekte woord, is corona een extra belasting. Ik zie een massagraf voor eenzamen….Angst! Waarvoor? Voor ons aardse bestaan? Voor een verminderd geluk? Voor een jaar waarin…..Ja wat? 

 

Het tegenovergestelde van angst is liefde. Waar maken we ons druk om? Ben ik onrealistisch? Zeg het maar!

 

Wees eens stil! Luister. God spreekt! Hij komt door gesloten deuren en gesloten harten heen. Hoor Hij roept! ‘Waarom?’ Verlaten! God-verlaters worden geroepen. KOM! TOT MIJ! Laat je in de stilte vullen door Zijn liefde. Verlaat je angst. Er is Toekomst! Een blijde en heerlijke Toekomst. Want Hij is opgestaan!

 

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *