Alles wordt nieuw!

Daar zit ik. Naast het sterfbed van onze moeder. Zwak van moed en klein van krachten is ze. Maar hoe zwakker ze wordt hoe sterker haar getuigenis over Gods goedheid en liefde. Hij gaf Zijn Zoon voor mij! Ik voor u! Dat mag ze weten.

‘Kind’, zegt ze tegen me, ‘ik heb je laatste blog nog gelezen. Hoe is het mogelijk dat uit ons zondige huwelijk zo’n kind is voortgekomen’. Tranen lopen over mijn wangen. Wat heb ik daar een strijd mee gehad. Ik voelde me vaak ongewenst en vroeg me af hoe het mogelijk was dat mijn ouders na zo’n korte verkering in verwachting waren. Van mij….Tot God de strijd overnam. Een gekende van de HEERE moet soms dwars door de zonde heen ter wereld komen. Alle dingen moeten meewerken ten goede. Wat rijk om te geloven dat er een eeuwig vrij welbehagen is. Daarom worden zondaren tot God getrokken met liefde koorden. Koorden van Boven vallen beneden! Om te verlangen van beneden naar Boven.

 

Zonden zijn niet goed te keuren! Maar God kan dwaze wegen ten goede keren. Hoewel we onze zonden niet zomaar even onder stoelen of banken kunnen steken.

 

Een zondig huwelijk? Het komt in ons huwelijk op de intentie aan. Hoe denken we over het huwelijk bij de start, de loop, en hoe kijken we terug op het huwelijk? Wat is de drijfveer. Wat denken we met ons huwelijk te bereiken. Wat is het doel van het huwelijk? Zonde is het als we horizontaal denken richting het huwelijk. Dan hoef ik niet naar mijn ouders te wijzen. Ik heb genoeg aan mezelf!

 

Daar ligt mijn moeder. Te wachten tot God haar Binnenhaalt. Ze zegt het tegen onze kinderen: ’Ik zou jullie allemaal wel mee willen nemen’. De snoeren zijn haar in liefelijke plaatsen gevallen.

 

Wat is er veel veranderd in haar leven. Alles is nieuw geworden. Ook in haar huwelijk met mijn vader die we al jaren missen, maar die haar voor mocht gaan. Ze hadden een zwaar huwelijk. Beiden. Want het kan niet zo zijn dat de een het zwaar heeft en de ander daar niet onder lijdt. Dat kan en wil ik niet geloven. Hoe moeilijk de een de ander het ook kan maken, ik blijf geloven dat dit voortkomt uit een probleem met of in de persoon zelf. Zou een mens bewust de ander pijn doen? Of zit er pijn onder de pijn? Hoeveel onmacht is er? Geen onwil maar onmacht! En daarbij denkt toch iedereen dat hij gelijk heeft of doet zoals hij denkt goed te doen? We denken toch niet bewust fout van de ander? We doen de ander toch niet bewust tekort? Wat een onbewuste zonden zijn er in het leven!

 

Onder moeilijke omstandigheden werden mijn ouders gedwongen tot hard en veel werken. Dat bracht meer verwijdering. Een groot gezin onderhouden van een schamel loon valt niet mee. Op zondag was mijn lieve vader te moe om zijn ogen open te houden in de kerk. Het woord ging aan hem voorbij. Totdat! Het kantelpunt. God greep in. Hij werd ziek en was zijn kracht kwijt. Wat hebben ze samen rijke en gezegende jaren gekregen! Wat als ze uit elkaar waren gegaan?

 

Het huwelijk werd vriendschap waarin vreugde verdubbelt en pijn halveert.

Hoe zal ons huwelijksleven eindigen? Hoe kijken wij aan het einde terug?

 

Mijn vader zat na enkele TIA’s thuis. Hij mocht niet meer op de vrachtwagen rijden. Wat een ramp voor hem. Zijn lust en leven was weg. Hij zag in die tijd mijn moeder elke morgen op haar knieën. Hij werd jaloers op haar…Een voorbeeld voor elkaar! Een wegwijzer in alle eenvoud.

 

In mijn jeugd droeg ik het juk mee. Maar dat juk heeft me bij een ander juk gebracht. Hoe groot denkt God! Komt allen tot Mij die vermoeid en belast bent en Ik zal u RUST geven!

 

En nu mag ze straks heengaan. Wat zal dat een Thuiskomst zijn! Een eeuwige RUST. Juichend zullen de engelen haar binnenhalen terwijl wij huilen om het gemis. Maar eenmaal mag ik samen met mijn ouders verenigd zijn. God maakt Zijn woord waar! Hij is een God van geslacht tot geslacht!

 

Ik denk terug aan de zondagmiddag dat mijn oma stierf. We hadden net gelezen uit Openbaringen 7 toen de telefoon ging met de boodschap dat oma er niet meer was: ‘Ze komen uit de grote verdrukking en zij hebben hun lange klederen gewassen en hebben hun lange klederen wit gemaakt in het bloed van het Lam’. Wat een verdriet. Oma waar ik altijd naar luisterde. Wat kon ze vertellen over haar God. ’s Avonds knielde ik tussen de bedden van onze kinderen en heb geroepen in mijn verdriet naar de God die werkt van geslacht tot geslacht. Dat woord is jaren meegereisd in mijn gebed. God hoort! Verhoort! Schenkt uit genade Zijn belofte die in Christus JA én AMEN zijn! We hebben een levende God.

 

Als de aardse reis eindigt dan is er een nieuw begin. Een begin wat vol-eindigt in een verheerlijkt lichaam. Geest en lichaam een éénheid. Dan zal er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zijn. Door een Scheppende God gecreëerd. Niet gerepareerd of gerenoveerd, ook niet verteerd maar gelouterd door vuur. Er komt geen nieuwe schepping maar een geheel vernieuwde schepping. God laat ook hierin niet varen wat Zijn hand begon. Hij blijft trouw aan Zijn eigen werk. Dan zal het volmaakt volkomen zijn zonder maat en zonder einde met een vreugde die eeuwig groter wordt en nooit ophoudt.

 

En God die Zelf door Zijn Geest de hemel heeft geschapen geeft ook een Weg daarheen. Ik ben niet alleen de Weg, Ik spreek ook de Waarheid en Ik schenk het Leven omdat Ik ben die Ik ben!

 

Dat maakt afscheid nemen zo anders. Afscheid doet pijn. Maar we mogen tegen elkaar zeggen tot weerzien. Zullen we elkaar kennen? Ik kan er geen sluitend antwoord op geven. Wat ik wel weet is dat niet mijn moeder of mijn vader, mijn man of mijn kind op de eerste plaats zal staan. Christus zal daar alles en in allen zijn. Daar zal de gemeenschap der heiligen volkomen zijn!

 

Gemeenschap der heiligen. Staat dat tegenover de aardse gemeenschap? Ik herinner me hetgeen me werd verteld over een vrouw die na haar bekering seksualiteit als zonde zag. Ze had weinig gezien van de mooie paradijsbloem waardoor haar man een vreemde weg koos. De weg naar een vreemde.

 

Toch wil ik eerlijk zijn. Ik heb ook wel moeite gehad met het gebed en Bijbel lezen direct voor of na het hebben van gemeenschap samen. Wat dom! Het sluit elkaar niet uit maar juist in. Hoe kan gemeenschap mooier zijn dan binnen de kaders van gebed en het Woord?

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *