Hartelijk-Verbonden

Alleen ouder

In mijn gedachten zie ik de alleen-ouders. Wat een zwaar kruis! Door welke weg zijn ze gegaan? Hoeveel verdriet van beide ouders en kinderen ligt er al achter hen? Wat ligt er voor hen? Wat een verwachtingen moeten er worden bijgesteld. Wat een vertrouwen is er geschaad. Welk gemis wordt er gedragen. Welke breuken zijn geslagen. Wonden die openstaan. Die dagelijks gevoeld worden. Kinderen die gedragsproblemen hebben. Onopgeloste zaken die als een last gedragen worden. Vragen die onbeantwoord blijven.

 

Alleen ouder worden. Oud worden. Oud zijn. Ik was bij een oudere op bezoek. Ik voelde de eenzaamheid. Wat een zorg. Zoveel uren tijd om te piekeren. Alleen te zijn. De kinderen hebben hun eigen gezin en hun eigen drukte. ‘Daar kan ik toch niet nog meer aan vragen?’: is dan de vraag. Vragen te over. Een leven in eenzaamheid. In onze kerkelijke gemeente! Waar één lid lijdt lijden alle leden. Wat gaat er mis? Is dit wat we willen?

 

Gisteren sneeuwde het. Wat een prachtig gezicht! Daar kun je zo maar stil naar staan kijken. Sneeuw bedekt de aarde. De modder. Zou het zo zijn met ons, ons gezin, onze kerkelijke gemeente? Wat verbergt die mooie laag? Ik hoorde tijdens een gesprek met een psycholoog dat de reguliere onderzoeken aantonen dat het fout zit in de kerkelijke gezindte. Klopt dit, vraag ik me af. Is het gekleurd door de bril van de onderzoeker? Of is het werkelijkheid? Ik kan te weinig concluderen om daar een sluitend geheel van te maken. Maar wat bijzonder dat de kerk naar de wereld wijst en de wereld naar de kerk wijst. Bevindt de kerk zich in de wereld of de wereld in de kerk? Of voelen we ons beiden te goed voor elkaar? Staan we tegenover elkaar? Ik vraag me af hoe God ons ziet. ‘Komt laat ons samen rechten, zegt de HEERE; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als de sneeuw’. Durven we de modder in ons leven onder de loep nemen? Durven we schuld belijden? Wie zijn schuld belijdt en laat, die zal barmhartigheid geschieden! We lopen tegen de richting in. We zijn aan het doodlopen! We moeten terugkeren!

 

Hartelijk-verbonden blijven?

Hartelijk Wel-Kom! Mijn naam is Corrie-verbonden in het huwelijk-moeder-oma-vrijwilliger-docent-Zeeuwse. Houdt van stilte-culturen-de natuur-gesprekken-lezen-koken-samen eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *