Afrikaans leven!

Vorig jaar zijn we verhuisd. Het is een seniorenwoning geworden. Alles is gelijkvloers en we hebben levensloopbestendig gebouwd. Voordat dit kon moesten we eerlijk ons levenseinde en het daarbij behorende ouder worden onder ogen zien. Misschien moet ik zeggen: ’onder ogen durven zien’. Het maakt je bewust van ouder worden en sterven. Dan is de vraag waar mijn reis naar toe gaat dichtbij.

 

Een seniorenwoning en dat voor mij. Ik roep nog steeds dat ik voorlopig echt geen 50+ reizen ga maken of me daarmee in wil laten. Is het hoogmoed? Of niet accepteren dat ik gewoon 50+ ben? Of sta ik nog zo in het leven dat dit nog niet bij me past? Misschien ook wel van allemaal wat. Met ouder worden heb ik tot nu toe geen moeite omdat dit ook meer levenservaring geeft. Dit wil ik niet missen. Inwendig wordt het rijker. De buitenkant ‘be’smeer ik elke morgen maar de rimpels komen er gewoon door. Ik heb het voordeel dat mijn ouders niet zo vroeg grijs waren. In de genen zitten erfelijkheden die ik moet bevechten maar ook dingen die ik laat gebeuren. Ik kreeg eens de vraag of ik mijn haar verf. Nou nee want dan zou ik de grijze pluk die ik heb meeverven 😉

 

Ik denk terug. Ons eerste huis in Aagtekerke waar we ons samen vestigden na ons huwelijk. Ons tweede plekje waar we tijdelijk gemeubileerd hebben gewoond. Meer dan honderd-en-vijftig kilometer verwijderd van onze Zeeuwse wortels. Ons derde huis waar we met veel plezier hebben gewoond in Geldermalsen. Ons vierde huis wat ons terugbracht in Zeeland. Hoewel ik het eilandTholen niet kende. Tweeëntwintig jaar hebben we in dit huis gewoond. Wat een rust na al die verhuizingen terwijl de kinderen nog klein waren. En nu een seniorenwoning. We wonen hier samen in het mooie stadje Tholen. De foto van ons gezin heeft er een plaats gekregen maar we dragen ons gezin mee in ons hart. De laatste aardse woning voor zover ik dit bekijken kan. Het grootste deel van ons huwelijk en van ons leven ligt achter ons. Dat beangstigd me niet. De beste tijd wacht nog!

 

Ons huis is van alle gemakken voorzien. Met deze seniorenwoning kan ik niet het beeld schetsen wat ik nodig heb om de vier pijlers uit te leggen. Of ik ben bouwkundig gezien onkundig. De vier pijlers schetst ons de verkeringstijd en het huwelijk. Stel je een Afrikaans hutje voor. Het staat op vier palen. Daar boven op staat een klein huisje met een rieten dak. Over die vier palen wil ik het hebben. Pijlers noemen ik ze. Ik ben niet de enige die deze pijlers benoem. Sterker nog, ik heb ze weggehaald bij de christelijke hulpverlening en de huwelijkstoerustingen die dit beeld ook gebruiken. De pijlers heten: lichamelijk, emotioneel, geestelijk en sociaal. Alle vier die pijlers moeten gelijkmatig groeien om het hutje te ondersteunen. Bij zo’n wankel hutje staat het waarschuwingsbord: INSTORTINGSGEVAAR! Wees je bewust van het dreigende gevaar!

 

Wat ben je verliefd. Wat een bijzonder gevoel. En dan is het zover. VERKERING! Ik weet niet hoe het jou is vergaan maar wij waren zo blij met elkaar dat we elkaar vastpakten, de eerste zoen gaven en hand in hand terug naar huis liepen. Al was het nog onwennig maar werd ik even boven alles uit getild. De lichamelijke pijler groeit vanzelf. Het roept hormonen op die een geluksgevoel geven (Oxytocine voor de vrouw- vasopressine voor de man). Wie van ons is niet geconfronteerd met lichamelijke gevoelens die om meer vroegen? Sexuele gevoelens zijn sterk! Wie kent niet de worsteling in de verkeringstijd om de gemeenschap te bewaren tot binnen het huwelijk. Niet alleen omdat God dit vraagt maar ook omdat dit cadeau goed ingepakt zit. Niet voor niets bedekt onze kleding dit cadeau. Het wacht om na het huwelijk uitgepakt te worden. Je wil dit toch aan één persoon weg geven? Aan degene waar je het leven mee wil delen! Maar wat een strijd kost dit! Zeker wanneer je een vriend hebt die praten moeilijk vindt. Vragen als: hoever kan/mag ik gaan? Wat is het verschil tussen de verkeringstijd en het verloofd zijn? Hoe maak ik afspraken en hoe houd ik die? En wat als ik te ver ben gegaan? Lees Johannes 8:1-11: Jezus veroordeelt u en mij niet maar ga heen en zondig niet meer! Geef de duivel geen plaats (meer).

 

Dan komt het huwelijk. Het lijkt soms wel een droom waar seksualiteit en gemeenschap een grote plaats in nemen. Tenminste als we geen negatieve ervaringen meedragen die ons belasten. Eindelijk kan hét dan! Meer dan eens heb ik mensen gehoord die vertelden hoe deze droom in duigen is gevallen. Het beeld was anders dan de werkelijkheid. Seksualiteit is niet alleen het delen van het bed. Het omvat alles wat de behoefte aan gemeenschap bevordert. Dit proces is nodig om te komen tot liefdes-gemeenschap. Het samen dingen doen is daar een onderdeel van. Het samen praten is daarbij belangrijk. Het van elkaar weten wat fijn is of wat de ander niet fijn vindt. Het komen tot gemeenschap is vooral voor een proces wat tijd, aandacht en onverdeelde liefde vraagt. Onverdeelde liefde is er niet wanneer de man met plaatjes van andere vrouwen (eerdere relatie, reklame of porno) in zijn hoofd bij zijn vrouw ligt. Dat voelt zijn vrouw. Onverdeeld is het ook niet als de man zijn vrouw uit het oog verliest en zijn eigen lusten bevredigd door zijn vrouw hiervoor te gebruiken. Mannen wees op je hoede! Je hebt beloofd met geduld bij je vrouw te wonen. Doe je dat in onverdeelde liefde dan heb je een toegewijde vrouw. Er kunnen tijden zijn dat de vrouw zorgen heeft, moe is, zwanger of in de overgang, maar heb geduld! Het is niet verkeerd om jezelf te verloochenen en zelfbeheersing te trainen. Gebruik je verstand. Laat je gevoel geen dierlijk instinct volgen. Je vrouw betaald het je terug! In tijden dat de liefdesgemeenschap minder wordt dan een keer per week is het gesprek en samen tijd maken nog belangrijker dan daarvoor. Vrouwen waak er voor om je man bij je te houden! Hij is voor en van jou alleen! Daar mag niets en niemand tussen komen. Geef je man complimenten! Laat hem zien dat je hem nodig hebt en belangrijk vindt! Wees er voor hem. Het huwelijk is de basis waar je steeds terug moet komen. Tijdens het opvoeden van de kinderen, tijdens het opgroeien van de kinderen. Je zult Deo Volente samen overblijven. Dan moet het huwelijk ook nog bloeien en groeien.

 

De emotionele pijler vraagt om jezelf kwetsbaar op te stellen. Wat zijn jouw gedachten, je mening, je gevoel, wat wil je? Dat kan voor jongens of mannen nog moeilijker zijn. Hebben ze dit nooit geleerd of kunnen ze het niet? Dan heeft dat veel tijd nodig. Vraag al in je verkeringstijd af of je dat aankunt en of je het die tijd wil geven. Als het huwelijk een feit is kan dit juist erg zwaar zijn. Ik heb een man die niet makkelijk over zichzelf praat. Ik heb geleerd dat hij door iets voor me te doen laat zien wat hij wil zeggen. Door de vele jaren heen heeft hij het vertrouwen gevoeld om meer te gaan zeggen. Maar niet iedereen is een open boek. Dat moeten we ook accepteren. Daarbij heb ik een keer een les gehad die mij op mijn plaats heeft gezet. Ik hoorde iemand uitleggen dat zijn gevoel voor iets moois of iets moeilijks zo diep zit dat hij dat geen woorden kan geven. Het raakte hem zo diep dat er gewoon geen woorden voor waren. Ik was beschaamd. Praat ik niet te makkelijk? Wat en wie is normaal? Wie stelt die norm? Waarom ben ik zelf vaak de norm? Is dit geen moment van reflectie? Ben ik niet teveel op mezelf gericht? In elk geval had ik iets geleerd. Ik ben een bos bloemen gaan kopen voor mijn man met een kaartje er aan. De boodschap die er op stond is te persoonlijk om die hier te delen. Ik kan wel zeggen dat we samen voelden hoe goed het delen van dit moment was. Het wiste veel verkeerd gesproken woorden weg….

 

De geestelijke pijler gaat over het samen praten hoe je in het geloof staat, samen bidden en Bijbel lezen. Dat moet in de verkeringstijd beginnen en in het huwelijk doorgaan. Ook samen zingen kan ook zo verrijkend zijn. Wij zingen, ook nu de kinderen de deur uit zijn, een psalm na het avondeten. Ik zie in de keuze van de psalm het geestelijk leven van mijn man en andersom ook. Dat verbindt tot in het fundament vanwege het Fundament. Je deelt iets wat niet in een paar woorden te vangen is of niet onderwoorden te brengen is. Het kan toch niet zo zijn dat onze partner sterft en we weten niet waar hij/zij is.

 

Als laatste is de sociale pijler nodig om elkaar te accepteren met het gezin waar de ander uit komt. Ieder gezin heeft zijn eigen(aardig)heden. Dat moet je accepteren omdat dit de wortels zijn van je wederhelft. In het huwelijk zullen veel gewoonten, waarden en normen hierop terug te leiden zijn. Daar kunnen we niet om heen! Praat over wat je samen belangrijk vindt. Dan is het niet erg als je allebei los laat wat je is meegegeven. Het belangrijkste is dat jullie keuze is naar Gods Woord en dat je er samen achter staat. Het vader en moeder verlaten heeft ook met de keuzes die je samen maakt te maken. Blijf trouw en liefdevol aan je ouders maar laat je ouders niet tussen jullie in staan of jullie keuzes beïnvloeden die op grond van Gods Woord zijn gemaakt.

 

Dit zijn de vier pijlers die in de verkeringstijd moeten groeien als het fundament van het huis. Het bouwen van dit levenshuis vraagt veel energie en aandacht. En het vraagt om je rug te rechten en de strijd aan te gaan. Als een levende vis tegen de stroom op te zwemmen. Sterk zijn! Jezelf blijven! Niet doen wat de ander ook doet. Onze jongeren stellen onder elkaar gewoon de vraag: ‘heb jij hét al gedaan?’ De lichamelijke pijler is ontwricht en daardoor zijn alle pijlers uit balans. We moeten aan de slag. Ouders geef het voorbeeld! Laat zien dat het huwelijk mooi is. Knuffel elkaar waar de kinderen bij zijn. Hebben wij te weing gedaan. Daar hebben we van geleerd en daarom doen we het nu. Niet zo handig nu onze kinderen al de deur uit zijn.

 

Voor ik stop nog een paar tips. Wanneer je een echtgenoot hebt (man/vrouw) die praten moeilijk vindt kan schrijven helpend zijn. Schrijf elkaar gewoon eens een brief. Waardeer ook het stil samen zijn en raak elkaar dan aan. Hand in hand een ronde lopen, op de bank of in de auto zitten kan ook goed zijn. Plan juist in dit geval regelmatig tijd voor elkaar in. Praten kunnen we niet dwingen of sturen. De huwelijken waar de vier pijlers niet in evenwicht blijven zijn in de gevarenzone. Heb er oog voor. Houdt elkaar in het oog. En in het hart!

 

LEEF AFRIKAANS! Eenvoudig. Sterk. Ondersteund. Verbonden.

 

Ik dacht van de week nog; Welke relatie is er mooier maar ook complexer dan een huwelijk? De volgende weken schrijf ik over de verschillen tussen een man en vrouw. Over wat de man/vrouw graag wil. Over het verschil van het geven van liefde en over communicatie binnen het huwelijk. Hoe kom je zo ver dat je open over alle elementen binnen het huwelijk durft praten met elkaar. Wanneer er vragen zijn mag er gerust gereageerd worden via het contactformulier of de reactie geven onder de blog.

 

Praat ook met kinderen die verkering hebben. Dat kan moeilijk zijn omdat je dan kwetsbaar bent, je kwetsbaar opstelt of je kwetsbaar voelt. Laat ze weten dat je er voor ze bent en dat je ze niet afvalt. Ook niet in hun worsteling en als ze in de zonden zijn gevallen. Steun ze!

 

En als laatste een site waarop informatie te vinden is om met jongeren die verkering hebben over te praten: http://www.bijbelstudies.com/sav.htm

 

In de strijd tegen seksuele verslaving is een download gratis te verkrijgen: Strijd de goede strijd! Trek de wapenrusting aan voor het te laat is. http://uitgeverijdenhertog.nl/volwassen/pagina/27/Zeg-nee/

 

Een mooie huwelijksweek gewenst. Zoek naar positieve momenten om samen te delen!

 

Vriend(in) worden?

2 opmerkingen over “Afrikaans leven!”

  1. Goedemiddag,
    Het is een heel mooi stuk wat U geschreven hebt. Het is alleen heel jammer dat ik ALLEEN op de blauwe achtergrond de tekst goed kan lezen en HELEMAAL NIET op de groen/blauwe achtergrond! Dat is heel vervelend en raak je de draad kwijt. Heeft U deze klacht ook al van andere lezers gehoord? Ik hoop dat U het kunt veranderen.

    Hartelijke groeten van Annette

    1. Dag Annette. Inderdaad heb ik deze klacht al eerder gehoord. Ik heb nu een korte-termijnaanpassing gedaan. Ik wil een nieuwe foto maken van een mooie lucht als achtergrond om dit te verhelpen op termijn. Ik wacht op het goede moment en de tijd die ik daarvoor wil nemen. Dank voor de reactie en het meedenken. Ik waardeer dit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *