Hartelijk-Verbonden

Heerlijk huwelijksrecept!

‘Ik voel geen liefde meer!’ Is dat niet een veel gehoorde uitspraak? Geeft dat geen ruimte om een nieuwe liefde toe te laten?

 

Keller zegt over liefde het volgende: ‘Uiteraard hoort bij de liefde van nature ook het gevoel van genegenheid, waardoor we vaak beter in staat zijn om liefde metterdaad te bewijzen. We voelen ons het meest tevreden en voldaan wanneer we merken dat emotie en actie samengaan, wanneer we iemand dienen met wie we heel erg blij zijn. Toch kan het erg moeilijk worden om mensen lief te hebben als we niet onderscheiden tussen gevoelens en daden. Dit onderscheid is nodig omdat onze gevoelens zo ontzettend tegenstrijdig kunnen zijn. Ze zijn verbonden met complexe fysieke, psychologische en sociale factoren. Ze blinken even en verzinken weer, soms razendsnel. Onze emoties hebben we niet onder controle, maar onze acties wel. In de meeste gevallen zijn onze sympathieën en antipathieën in zichzelf niet zondig en evenmin deugdzaam, zoals dat ook geldt voor onze smaak voor eten of muziek. De grote vraag is wat we er mee doen. Wat onze keuze is. Als wij, net als onze cultuur, zo ver gaan dat we liefde definiëren als aardig vinden –als we daden van liefde pas ‘authentiek’ vinden als ze gepaard gaan met uitdrukkelijke gevoelens van liefde- dan zijn we hoe dan ook slechte vrienden en nog ergere familieleden en echtgenoten. Het is een vergissing om te denken dat je liefde moet voelen om liefde te kunnen geven. Wanneer je heel erg blij bent met iemand en in zijn of haar behoeften voorziet en er dankbaarheid en genegenheid voor terugkrijgt dan is dat zeer de moeite waard voor jouw ego. Op zulke momenten handel je wellicht meer uit verlangen om zelf liefde en voldoening te krijgen dan uit verlangen om het welzijn van de ander te bevorderen.’ Kierkegaard sluit hierbij aan vanuit zijn Of/Of, een levensfragment: ‘Het kon wel eens zijn dat je jezelf meer liefhebt dan de ander. En wanneer we alleen daden van liefde verrichten als er sprake is van uitdrukkelijke gevoelens van liefde, zullen we vaak op een onverstandige manier liefhebben. Echtgenoten kunnen uit ‘liefde’ destructief gedrag bij de ander oproepen. Dat dit gebeurt is vooral omdat we bang zijn voor onenigheid met degene die we liefhebben. We zijn bang dat hij of zij boos wordt en lelijke dingen zegt die we niet kunnen verdragen. Daarmee verraden we dat we de ander niet echt liefhebben en niet het beste voor hem zoeken. We houden van de genegenheid en de waardering die we van hem krijgen maar niet van hem zelf. Het komt er op neer dat je oprecht en verstandig lief kunt hebben wanneer je de gevoelens van liefde mist. Dus als je in de definitie van ‘liefde’ meer de nadruk legt op hartelijke gevoelens dan op onzelfzuchtige daden, dan is dat een bedreiging voor je vermogen om relaties van liefde te onderhouden en te versterken. Als je daarentegen de daden van liefde benadrukt boven de gevoelens, dan bevestig en versterk je de gevoelens. Dat is een van de geheimen van het huwelijk!’

C.S. Lewis zegt het volgende:’ Al moet natuurlijke genegenheid in de regel worden gestimuleerd, het zou verkeerd zijn te denken dat je een liefdevol mens wordt door te gaan zitten proberen gevoelens van genegenheid op te wekken. (…) De regel die voor ons allen geldt is zo eenvoudig als wat. Verspil geen tijd met piekeren of je je naaste wel ‘liefhebt’; doe alsof. Zodra we dat doen, ontdekken we een groot geheim. Wanneer je handelt alsof je van iemand houdt, zul je al gauw werkelijk van hem gaan houden. Als je iemand kwetst aan wie je een hekel hebt, zul je merken dat je een nog grotere hekel aan hem krijgt. Telkens wanneer je goed doet aan een ander ‘ik’, puur omdat het ook een ‘ik’ is door God gemaakt en naar geluk verlangt zoals jij, heb je weer een beetje liefde voor een ander ‘ik’ geleerd en een beetje afkeer afgeleerd.’

 

Als dat geen zelfverloochening is met terugwerkende kracht!

 

Keller: ‘Wanneer iemand je door de jaren heen op je slechtst heeft gezien, en je kent met al je sterke en zwakke kanten, en zichzelf desondanks aan je toevertrouwt, dan is dat een volmaakte ervaring! Geliefd zijn zonder gekend te zijn is oppervlakkig. Gekend zijn en daarom niet geliefd te zijn is onze grote angst.’

 

Maar volledig gekend en echt geliefd te zijn, dat is liefde! Dan mag je jezelf zijn in de liefde. Toen ik voor het eerst werd omhelst door mijn Aart ging dat gepaard met een schokkende liefde die door mijn aderen voelbaar was. Het steeg naar mijn hoofd. Ik kleurde er van…Het was een gevleid gevoel. Nu bijna vijfendertig jaar later voelt een omhelzing als een thuiskomen en zijn hand die ik vasthoudt tijdens onze wandeling als een verbinding. Het gevoel komt na de daad.

 

Terwijl ik schrijf begrijp ik ineens dat de beste daad in ons huwelijk op het diepste pijnpunt lag. Het ging niet meer….Maar we wilden verder! Een paar dagen weg boeken (daad), er tegenop zien en toch gaan (daad) om dan te beseffen hoe goed het was om samen te zijn. Het gevoel kwam terug!

 

Als je voor het eerst verliefd bent houdt je van je eigen idee. Je kent de ander nog niet. De intense emoties en je van de mooiste kant laten zien zijn misleidend. Hoe lang zetten we ons beste gezicht op? We laten onze gebreken niet graag zien. Zolang we niet getrouwd zijn proberen we dat vol te houden. Je kunt je partner ook niet laten zien wat je zelf nog niet ontdekt hebt. In het samen-zijn van het huwelijk leer je jezelf en de ander echt kennen.

 

Het huwelijk is geen benauwende, traditionele opvatting maar een levenslang avontuur. Geen vluchtige romance maar een besloten verbond. Het doen van die belofte is de deur naar de vrijheid. Als twee mensen een belofte doen dan weten ze dat ze er voor elkaar zijn, op elkaar bouwen en zich aan elkaar toevertrouwen. Dat is een veilige plek in de roerigheid, verwardheid en stress van deze aarde.

 

Smedes zegt: ’Als ik een belofte aan iemand anders doe, dan stijg ik uit boven elke beperking en conditionering. Mijn Duitse herder kan nooit beloven om er voor me te zijn. Mijn computer kan nooit beloven om mijn trouwe helper te zijn. Alleen een mens kan een belofte doen. En als hij dat doet dan is hij vrijer dan ooit.’

 

Het doen van beloften is de sleutel tot onze identiteit en daarom ook de essentie van de huwelijkse liefde. Onze beloften zorgen voor een stabiele identiteit en zonder stabiele identiteit is het onmogelijk om stabiele relaties te hebben. Hannah Arent zegt: ‘Als we niet gebonden zijn aan onze beloften, zouden we onze identiteit nooit kunnen vasthouden; we zouden hulpeloos en stuurloos ronddolen in het duister van ons eigen eenzame hart, gevangen in tegenstrijdigheden en dubbelzinnigheden.’

 

Het is onmogelijk voor een mens om zichzelf en zijn aanwezigheid hier op aarde geheel te verklaren en te bevatten. Als een mens, die niet meer is dan een zandkorrel in tijd en ruimte, zichzelf al niet kan begrijpen, hoe kan hij dan God, Die tijd en ruimte omspant, wel begrijpen? 

 

God werkt in het verborgen, in de harten van de gelovigen. Voor de wereld is die verborgenheid van God reden om het geloof als dwaasheid af te doen. Maar ook veel gelovigen hebben moeite om te leven met een verborgen God en creëren daarom een ander, eigen evangelie. Het vraagt in deze verwarde wereld te meer een open hart en verstand om Gods geheimenissen te verstaan zoals ze bedoeld zijn. Hij gaf Hét grote geheim: Zijn Woord! Hét kerstwonder: ‘Dit is een getrouw woord, en alle aanneming waardig, dat Christus Jezus in de wereld gekomen is, om zondaren zalig te maken’. 

 

Hoe goed is God! Hoe wonderlijk goed heeft God ons geschapen en hoeveel heeft Hij ons met en in het huwelijk gegeven. Man en vrouw schiep Hij ze!

 

Wat leesfragmenten ter afsluiting:

 

Niemand speelt zo’n belangrijke rol in het tegemoet komen van de unieke behoeften van een man, als zijn vrouw. Onderzoekers kunnen die behoeften wel vaststellen, maar alleen zijn vrouw kan die vervullen. Behoeften van de man in het huwelijk zijn onder andere: Bewonderd worden, autonomie hebben en genieten van gezamenlijke activiteiten.

De fundamentele behoeften van de vrouw zijn: Gekoesterd worden, gekend worden en gerespecteerd worden.

 

Geschillen zijn een natuurlijk onderdeel van een huwelijk. Hoewel een man en vrouw van elkaar houden, op een gegeven moment krijgen ze onenigheid. Het is niet realistisch dat twee mensen op het zelfde moment altijd het zelfde willen. Conflicten zijn onvermijdelijk.

 

Ik heb een realistisch huwelijk. Ups en downs. Bergen en dalen. En dat is normaal! Zucht….

 

Onze tekst die we tijdens onze huwelijksdag meekregen heeft waarde gekregen dwars (of juist) door de ups en downs heen: ‘Want van Hem is mijn verwachting’. Eén hoop, één vaste grond! Huwelijksstorm mag wortelen in die Verwachting. U blijft Dezelfde HEERE! Nu en tot in eeuwigheid!

Wil je graag hartelijk-verbonden blijven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *