Hartelijk-Verbonden

Zeewaardig huwelijksboot(je)?

Vanmorgen had ik geen zin om op te starten. Het liefst bleef ik gewoon even in de bank zitten. Gewoon. Donker. Heerlijk geslapen. In die ‘slaapstand’ wil ik nog wel even blijven. Waarom hebben mensen geen winterslaap? O nee, dat kan niet. Onze voorraad moet dagelijks aangevuld worden. Geestelijke en lichamelijke voorraad. Nee, ik wil geen winterslaap. 

 

Maar uit ervaring weet ik dat ik dan de hele dag laat komen zo het komt. Met het gevolg dat de dag geen uren heeft, ik me niet bewust ben van de tijd. De pauzes die ik neem laat gaan en me op mijn werk stort zonder begin of eind. Aan het einde van de dag ben ik me bewust dat de tijd mij in beslag heeft genomen en ik onbewust, bewust mij heb laten lijden door tijd en uren in plaats van door God en de keuzes die met Hem verbonden zijn.

 

Daarom sta ik op om de dag te beginnen met een alleenspraak: ‘Kom op Corrie gaan!’ Ik wandel door het park. Ik ont-moet, ontmoet een moeder die op het punt staat haar dochter naar school te brengen. Even een praatje.

Ik ontmoet een jongere op een bankje met een schooltas naast haar. ‘Vreemd zo alleen in het half donker midden in het park’, is mijn gedachte. Ik besluit haar aan te spreken. ‘Goeiemorgen, jij zit hier op een mooie plek’. Dat beaamt ze. Ze zit hier heerlijk geeft ze aan. Ik vraag door: ’Moet je later beginnen vandaag?’ Ook hier antwoord ze bevestigend op. En ze vertelt dat de bus vanuit haar dorp alleen ’s morgens vroeg rijdt. Dan is ze te vroeg op school. Dit is de plek waar ze dan even graag gaat zitten. Ik loop door. Ik bedenk hoe vreemd dat ik iets wat normaal is als bijzonder typeer in mijn gedachten. De wereld draait door, dit meisje zit te genieten van de stilte en de rust.

Ik loop verder. Naast mij stopt een meisje van ongeveer 7 jaar. Ze kwam mij tegemoet fietsen. Spontaan als ze is zegt ze: ‘Het is koud!’ Ik beaam het. Juist daarom ben ik door het park in plaats van langs de haven gelopen. Ik vraag haar of ze zin heeft om naar school. Die vraag beantwoord ze niet. Ze wil gewoon iets vertellen. Ze heeft lichtjes aan haar schoenen. Van oma gekregen op pakjesavond. ‘Het heerlijke avondje was gekomen’, zei ze. ‘En nu ga ik naar school’. Ik keek haar na. Hoe kan het anders? Ik denk 😉 Zijn wij volwassenen ook niet vaak zo? Als we ons verhaal kunnen vertellen dan is het goed. Stil zijn, horen en luisteren is niet direct de sterkste kant van mij. Ik breek zo vaak in! Mooie lessen vanmorgen! Gewoon in het ont-moetend ontmoeten. Verbindingen voor even! Maar wel even een kijkje in het hart van de ander. Hier wordt ik blij van. Mijn dag is begonnen! En hoe! Wat kunnen we veel van elkaar leren als we leren luisteren. Wat kan luisteren ons leven verrijken.

 

Ontmoeten. Al lezend ontmoette ik een ‘collega’. Ik wil haar artikel in deze blog delen. Gewoon omdat het duurzaam waardevolle  en compacte informatie geeft gezien door de bril van een ander.

 

De spanning tussen verbondenheid en autonomie bepalen veel relaties. Deze keer een professor aan het woord. Haar artikel stond in het AD van 26-09-2017 n.a.v. recent onderzoek.

 

Zo’n 40 procent van alle huwelijken eindigt in een scheiding. Het kan ook anders. Hoogleraar duurzame relaties Esther Kluwer (49) werkt een jaar op haar post. Aan haar de vraag: hoe houd je je relatie leuk?

De gouden tip? Die bestaat niet, zegt Esther Kluwer (49). Zij is 1 oktober (2017) een jaar bijzonder hoogleraar duurzame relaties en welzijn aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. ,,Elke relatie bestaat uit twee individuen met ieder hun bagage, hun wensen en hun behoeften. Dat geeft telkens een eigen interactie. Wat ik kan aandragen, is wetenschappelijk bewezen en kan helpen.”

 

,,De verhouding tussen werk en privé bestaat niet alleen uit de verdeling van uren, maar nog meer: wat neem je – mentaal – van je werk mee naar huis? We hebben de invloed onderzocht van werkervaringen op de relaties thuis. Na een negatieve werkervaring – kritiek, een conflict met een collega, werkstress – ben je thuis geestelijk minder beschikbaar. Vooral bij mensen waar werk en privé erg door elkaar heen lopen blijkt deze negatieve invloed groot.

 

Zelf merk ik het ook; na een stressvolle werkdag schiet ik thuis ook wel eens uit mijn slof, of zeg ik te snel tegen de kinderen dat iets niet mag. Daarna zeg ik altijd: sorry, ik was een beetje gestrest. Overigens werkt het ook andersom: positieve gebeurtenissen op het werk, een promotie, een succesje, een compliment, maken je thuis meer beschikbaar voor partner en kinderen.”

 

TIP: ,,In een experiment hebben we een groep werknemers de opdracht gegeven om, voor ze naar huis gaan, drie dingen op te schrijven waarvoor ze hun partner dankbaar zijn. Het dwingt ze op een positieve manier over hun partner te denken. Vooral bij mensen die het van nature lastig vinden hun emoties onder controle te houden heeft dit een positief effect.”

 

,,Mensen hebben een natuurlijke drang om relaties en dus de verbinding met elkaar aan te gaan. Tegelijkertijd zijn we allemaal individuen met eigen behoeften, voorkeuren en eigenschappen. Autonomie betekent niet zozeer dat je veel dingen alleen moet doen, maar vooral dat je als partner je eigenheid niet verliest, dat je niet samensmelt in een symbiose met de ander. Dat je zelf bepaalt wat je wel en niet wilt.

 

Niet op een manier van ‘ik trek me niets van jou aan en ga mijn gang’, want dan ontbreekt de verbinding. Maar het is wel belangrijk om oog te houden voor je eigen wensen en verlangens, in plaats van je volledig te richten op de ander.

 

Autonomie is niet onafhankelijk zijn, maar: jezelf kunnen zijn in de relatie. Autonomie betekent in staat kunnen zijn te vertellen wat je wilt, en vervolgens te kijken of dat ook kan. Soms is iets niet mogelijk, het is altijd geven en nemen.”

 

TIP:  Neem ook hier verantwoordelijkheid voor je eigen aandeel in het geheel, voor je verlangens, maar ook voor je fouten. We hebben de neiging alles bij onze partner neer te leggen, maar daar kom je meestal niet verder mee.

 

,,Overal komen conflicten voor, ook in goede relaties. Mensen denken niet overal hetzelfde over, huishoudelijke taken moeten worden verdeeld. Dat is niet erg, al moeten de conflicten niet de overhand hebben. Belangrijk is vooral: hoe ga je die conflicten samen te lijf? Schiet je in de verwijtende modus (‘jij zet ook nooit de vuilniszakken buiten’) waardoor de andere partij genoodzaakt is zich te verdedigen (‘Ja, maar…’)?

Hét recept voor gebakkelei waarmee je weinig opschiet, al is het wel herkenbaar. Ook ik kan soms een geërgerde zucht niet onderdrukken, als ik na een drukke werkdag thuiskom en er blijkt niet te zijn opgeruimd, zoals was afgesproken. Maar door mijn vak heb ik geleerd dat het gaat om de laag onder de verwijten: je behoeften.

 

Als je in staat bent om die te communiceren (‘Ik heb zin om lekker te zitten, nu moet ik eerst opruimen’) kan je partner ook redelijk reageren (‘Sorry, helemaal de tijd vergeten’). Een conflict ligt nooit alleen aan de ander; het is jouw verantwoordelijkheid om je behoeften op een prettige manier duidelijk te maken.”

 

TIP: Loop even de kamer uit, bedenk; dit schiet niet op als je voelt dat je geïrriteerd bent, tel desnoods eerst tot tien en ga het gesprek pas aan als de emoties zijn weggeëbd.

 

,,Of het met opzet gebeurt of per ongeluk, partners kunnen elkaar kwetsen, met als gevolg dat de ander zich terugtrekt (‘Ik hoef je nooit meer te zien’) of wraakzuchtig wordt (‘Wacht maar’).

 

Als je niet wilt dat de relatie erdoor eindigt, is het belangrijk om te kunnen vergeven. Dat is geen kwestie van de knop omzetten; vergeven is een proces dat, zeker als het om groot zeer gaat, tijd nodig heeft. Maar je moet er doorheen, zolang er rancune blijft zitten, kun je niet samen verder. Bovendien is het een vervelend gevoel om boos en gekwetst te blijven. Vergeven doe je dus niet in de laatste plaats voor jezelf. Bij vergeven erken je: ik voel me gekwetst, maar er is wel beweging naar de ander toe.

 

Met elkaar praten over wat er is gebeurd is daarbij onmisbaar. Waarom deed je dat? Had ik er zelf een aandeel in? Uit onderzoek blijkt dat begrip belangrijk is om te kunnen vergeven, evenals een oprechte spijtbetuiging en erkenning van het gekwetste gevoel door de ‘veroorzaker’, of het nu gaat om een vergeten verjaardag of om een buitenechtelijke affaire.”

 

TIP: Praat! Stop het niet weg, ook niet als het pijnlijk is. Wat heeft het met je gedaan? En wat kun je samen bedenken om te voor­komen dat het nog een keer gebeurt?

 

,,Iedereen met kinderen weet: een baby kost enorm veel tijd en zorg. Je relatie komt daardoor vaak op het tweede, derde of zelfs vierde plan. Het zou goed zijn als daar al tijdens de zwangerschap aandacht voor is, zodat je concrete dingen met elkaar kunt afspreken.

 

Dat je aandacht aan elkaar blijft besteden, ook als je moe bent. Dat je de ander als partner blijft zien, en niet alleen als de vader of moeder van je kind. Dat je na de zoveelste doorwaakte nacht in een joggingbroek op de bank wilt hangen, prima. Maar niet altijd.

 

Breng je kind af en toe naar opa en oma, ook al staat je hoofd niet naar een avondje uit. Doe het toch, anders ben je na een paar jaar vergeten hoe leuk je partner ook al weer was. Onderzoek toont aan dat de relatiekwaliteit daalt met de komst van een kind, maar ook dat stellen die goed in hun vel zitten hier minder last van hebben. Een kind is dus zeker geen manier om een slechte relatie te lijmen, het is eerder een stressfactor.”

 

TIP: Trek agenda’s en leg samen dat avondje uit vast. Je maakt ook afspraken met collega’s en vriendinnen, dus waarom dan niet met je partner? Blijf elkaar zien als twee volwassenen met ieder zijn leuke kanten en eigen ideeën. Blijf je interesseren voor elkaar; wat drijft je? Waar beleef je plezier aan? Dat is de basis. In veel relaties komt de partner pas na de kinderen, werk en sociale leven. Maar je zou je geliefde nooit als vanzelfsprekend moeten zien.

 

Tot zover haar artikel.

 

Als slot een podcast: God is machtig! Twijfel nooit aan Zijn macht! Kijk in alle omstandigheden elke morgen eens vijf minuten naar de wolken. Weet Hij is God!

 

Geen lieve God maar wel een liefdevolle God. God die liefde is en geeft. De sterke God is de God die recht werkt, recht spreekt, recht doet. Heerlijk om te weten dat Hij doet wat Hij belooft! Hij laat geen woorden vallen of ziet geen zonden en straffen door de vingers. We weten wat we aan hem hebben. Hij is genadig voor hen die op Hem bouwen en vertrouwen. 

 

Stel je voor dat God alle kwaad, hoogmoed en onrecht op zijn beloop zou laten. Dat Hij nooit in zou grijpen. Dat de wereld blijft zoals hij is, oud en nooit nieuw wordt. Dwars door de wereldgebeurtenissen heen regeert God rechtmatig, wijs en zacht. Door Gods-regering zal er vrede komen, zijn en blijven. In het hart en WERELDWIJD! ADVENT!

 

Hier past geen doemdenken, overbezorgdheid en pessimisme. Onze Koning is machtig! Onze God is Koning! Het loopt Hem niet uit de hand. Niet in ons persoonlijk leven en niet in de wereld. Zijn macht zal straks voor iedereen schitteren. 

 

Wees stil, buig je voor Hem neer, hoor en luister mindfull:

https://www.spreaker.com/user/ijsselstein/god-is-machtig

Wil je graag hartelijk-verbonden blijven?

 

2 thoughts on “Zeewaardig huwelijksboot(je)?”

  1. Als de jaren verglijden ga je minder aandacht besteden aan de ander. En daar gaat het fout. Juist de persoon waarmee je het leven deelt heeft de meeste aandacht nodig. Inderdaad een goed idee om dan gewoon de agenda er bij te pakken. Vakantie plan je toch ook?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *