Hartelijk-Verbonden

TROUW!

De kist is gesloten. De Bijbel wordt er open opgelegd bij Psalm 130: ‘Maar….Ondanks alle zonden, bij U is vergeving.’

Haar trouwring. Haar horloge. Haar bril. Tekenend…

 

Trouw bleef ze ondanks alles aan haar man, mijn, onze vader. Toen haar ring van haar vinger werd geschoven voor ze gekist werd heb ik gekeken of ze nog verloofd waren. Ik wist het niet. En ja: 14-1-1965 én 24-3-1965 stonden in de ring gegraveerd. Ik vraag me af waarom ik dat zo belangrijk vond. Ik weet het niet. Soms begrijp ik mezelf ook niet…

Haar horloge: Ze was een vrouw van de tijd. Dat bleek zelfs toen ze ernstig ziek was. Klokslag 7.00u stond ze naast haar bed. Ik sliep regelmatig een aantal nachten bij haar. Zij was wakker terwijl ik dacht: blijf gerust nog even liggen. 9.30u werd de koffie klaargemaakt. 12.00u eten. Was dat een houvast in haar leven? Of gaf dit overzicht? Ik kan het niet meer vragen. Vreemd dat we elkaar in het leven altijd te weinig hebben gevraagd. Er blijven open vragen waar nooit een antwoord op komt.

Er is hoop!

Haar Bijbel was haar leven. Daaruit leefde ze. Uw woord kan mij ofschoon ik alles mis, door Zijn smaak mijn hart, mijn gedachten en mijn gevoelens strelen. In haar Bijbel lagen briefjes, waren aantekeningen gemaakt. Regelmatig spraken we samen over het Woord. Vaak had mijn moeder leiding nodig. Leiding om het Woord te begrijpen. Ze dwaalde vaak naar de negatieve emoties, zat regelmatig in de put. De satan had dan een makkelijke prooi. Het heeft me veel geleerd. Trouw zijn aan God en Zijn Woord vraagt spiegelen: Wandel ik in Zijn geboden? Dwaal ik niet bij Hem vandaan?

 

Ik wil je meenemen naar de afgelopen week. Ik wil vertellen over Gods grote daden! Ik wil vragen of je dit leest met de gedachte aan het komende sterven voor ons allemaal. Ik weet het: deze blog is anders. Deze blog zegt niet zoveel over het aardse huwelijk maar des te meer over het Hemelse huwelijk! Mijn moeder had een aardse bruidegom die haar pijn kon doen. Ze had ook een Hemelse Bruidegom waar ze altijd bij kon en mocht schuilen in haar pijn en verdriet.

Zondagmiddag eenentwintig oktober belde mijn zus met de vraag of we naar moeder wilden komen. Ze zou dit fijn vinden. We zijn gegaan en wisten dat de tijd kort was. Haar leven eindigde. Deze week?
Toen we bij haar zaten vroeg ik of ze de preek van ’s morgens nog had beluisterd. Ja dat had ze: ‘De snoeren zijn mij in liefelijke plaatsen gevallen!’ “Mam’, zei ik: ’De snoeren komen van Boven uit de liefelijke plaats. Het zijn liefde-koorden. Ze trekken je nu van beneden naar Boven’. Haar vraag was: ‘Zou het…?’ (‘je’ is door ons altijd gebruikt. Mijn ouders wilden niet met ‘u’ aangesproken worden. Ze waren dit niet gewend omdat ze beiden van Zeeuwse afkomst waren)

Deze middag kwam een ouderling. Hij las Romeinen 8! Wat rijk! Des te meer omdat dit voor haar moeder op het laatst van haar leven ook zo’n rijke inhoud kreeg. En nu ook bij mijn moeder! Romeinen 8! Wat is het voor mij een Christus-openbaring geweest! De belofte uit Jesaja 50:8. De vervulling uit Romeinen 8: 32 en 33. God maakt Zijn belofte waar! Hij is een God van geslacht tot geslacht. Na het overlijden van mijn oma heb ik dat steeds in het gebed tegen God gezegd. Mijn vinger legde ik bij Zijn Woord! U bent Wie U zegt dat U bent!

 

Maandagmiddag nam ze afscheid van een aantal van onze kinderen met de woorden: ’Ik zou jullie allemaal wel mee willen nemen naar de hemel’. Is dat geen zekerheid? Ze wist toen waar haar reis naar toe ging.

 

Dinsdag is besloten om met Dormicum (slaapmedicatie) te starten. Ze hoestte en had geen kracht meer om het op te hoesten. Dit verzwaarde haar lijden onnodig. Eerst vroeg ze zich af of dit wel kon/mocht. Na de uitleg was het goed. Hoe helder was ze: ‘Als ik dan ga sterven dan is het morgen een mooie dag. Mijn moeder zou honderd-en-drie jaar worden’.

 

Dinsdag op woensdag nacht zijn we als broers en zussen steeds bij haar bed gebleven. Rond half vijf ’s morgens werd ze wakker. Ze telde elke persoon die rond haar bed stond. Ze vroeg of we opgeroepen waren. Ze vroeg: ‘Is het dan nu zo ver?’ Moeder lag nog niet ontspannen. We vroegen ons af wat haar bezig hield. Weken daarvoor had ik dat ook al eens gevraagd. Ze gaf nooit antwoord op deze vraag. Zo ook nu niet. Het enige wat ze zei was: ‘Vechten? Zuchten!’ Verstond ze ons niet goed? Of zuchtte ze om vervulling van haar wachten?

Woensdagmorgen werd aan mijn moeder gevraagd: Mam weet je wie er komt?’ Het antwoord was zonder twijfel duidelijk. Ze sprak de naam van haar zoon uit! Moederliefde! Om half twaalf kwam mijn broer die tot nu toe niet bij haar sterfbed was geweest. En nadien zijn haar ogen niet meer open geweest.

Vanuit de thuiszorg werd aangegeven dat dit proces nog wel een paar dagen kon duren. We dachten dat het beter was om in blokken van drie uur te gaan waken. Dom! We vergaten dat moeder op deze geboortedag van haar moeder wilde sterven. Het eerste blok werd ingezet. Drie minuten….Tijdens het verschonen geeft ze haar leven! Zonder enige duidelijke voortekenen. Zoals onze Heere Jezus Zijn leven en Zijn bloed gaf. Ze spoog bloed en was niet meer! Ze heeft voetstappen gedrukt! Genoeg!

 

Heden heeft de HEERE thuisgehaald….Janna Eva de Looff-Dekker.

 

Afleggen met een hoofd vol herinneringen. Kisten van een koud lichaam waar de geest uit is. Haar geest is Boven! Ze leeft! De kist sluiten vol verdriet om de laatste blik die we nog op onze moeder sloegen. De schroeven indraaien. De Bijbel, de ring, het horloge, haar bril. Stille getuigen. De nacht komt….
Een nacht vol gedachten. Oh wat een gedachten. Wat wordt me veel duidelijk in die nacht. Over het leven van mijn moeder, over het huwelijksleven van mijn ouders, over de Goddelijk wijze wegen! De levenspuzzel van mijn moeder is wonderlijk gelegd tot op het laatste stukje toe. Hoe meer zij uit handen moest geven, hoe zwakker ze werd, hoe meer liefde ze mocht ontvangen, des te voller en rijker werkte God. Wat een oneindige les voor me! Uit handen geven doen we niet zo maar!

 

Een nieuwe zondag. Deze morgen worden de namen van onze moeder in de kerk in Berkenwoude voorgelezen. Ze is niet meer. In de kerk in Tholen worden dezelfde namen voorgelezen. Onze kleindochter wordt gedoopt! God verbind Zich aan dit kind met de belofte: ‘Ik wil je God zijn!’ Gelooft Zijn heil-en troostrijk woord. Verhard je niet, laat je leiden. Alles uit handen geven. Laat Hem besturen, waken, het is wijsheid wat God doet. Zo zal Hij alles maken dat U zich verwonderen moet.

 

De begrafenis. Het dragen van de kist. Het loslaten van de handvatten. De laatste verbinding met mijn moeder is over! Ik laat haar los! Zij heeft mij al eerder losgelaten. De kist zakt in het graf bij mijn vader. Beiden in een geheiligd graf. Gekocht. Met geld en met Zijn bloed! Beiden zullen ze op de heerlijke dag van Jezus terugkomen op deze aarde opstaan. Samen! In heerlijkheid. Geen zonde, geen pijn, geen verdriet, geen wanklank. Dan zullen ze alle tijd hebben om SAMEN hun HEERE toe te zingen omdat Hij dat waard is voor de grote verlossing van de vergeving van de zonden en het eeuwige leven.

 

In de rouwdienst sprak het Woord uit……ROMEINEN 8. ‘ALLE DINGEN MOETEN MEDEWERKEN TEN GOEDE!’ (lees ook eens de vorige blog hierover) Aan het einde van de begrafenis zei de ouderling die zondagmiddag kwam tegen me dat hij niets over dit hoofdstuk tegen de predikant heeft gezegd. Niemand wist van de rijkdom die van geslacht tot geslacht in dit hoofdstuk lag. Misschien moet ik zeggen: ‘ligt!’. Gods Woord blijft altijd levend! En krachtig! God maakt Zijn beloftewoord waar!

 

Als de plechtigheid ten einde is vraagt mijn zus of we als kinderen en kleinkinderen psalm 103:8 zullen zingen. Ze weet tot nu toe niet hoe me dat heeft getroffen. Het is de psalm die gezongen is op de begrafenis van mijn meervoudig gehandicapte tante. Het zusje van mijn moeder. Ik was acht jaar. Daar voelde ik het geluk van Gods volk. Zij waren gelukkig…..Maar ook in die psalm: ‘Zijn trouw rust zelfs op het late nageslacht.’ En daarom: ‘HEERE, ik leg de namen van mijn kinderen, mijn broers en zussen in Uw handen!’

 

Voor iedereen die dit leest: Leg je vinger bij het Woord van God! Houdt aan, grijp moed! Hij is en blijft getrouw aan Zijn Woord. Zoek, klop! Hij wacht om genadig te zijn. Zullen we nooit aan God twijfelen? Laten we maar aan onszelf twijfelen!

 

Gratis abonnement op de blog!

2 thoughts on “TROUW!”

    1. Beste Mariska, Ik heb deze blog vooral geschreven om te laten zien dat we een God hebben die LEEFT! We denken zo vaak te groot van onszelf en te klein van Hem. Deze weken heb ik mezelf ook weer zo verwonderd! Laten we nooit denken of zeggen dat God uit Nederland verdwijnt. Hij blijft Dezelfde. Maar wie zijn wij en waar zijn wij? Hebben we een gebedsplek?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *