Bijbel op vakantie?

Gisteren had ik een mooi gesprek verderop in het land. Dit mooie gesprek had pijnlijke kanten. Na dit gesprek rijd ik naar huis met mijn eigen gedachten die ik met jullie wil delen. Gedachten over het Bijbelgebruik en het leven naar het Woord en met het Woord in onze huwelijken en gezinnen. 

Ik beschrijf dit gesprek vanuit het oogpunt van de jongere. Een jongere laat in gedrag en in zijn visie op het huwelijk zien wat er leeft in het gezin van herkomst. Zij ervaren in het contact met elkaar ook de uniciteit van elk huwelijk en elk gezin. Ze zien hoe het eigen gezin leeft en wat het doel van het leven van een ander gezin is. Ze praten over hetgeen zich achter de voordeuren afspeelt. De jongeren, de ouders en het betreffende gezin stralen uit wie ze zijn. De jongeren merken en voelen of Christus hier met Zijn Geest woont in het hart en het huis(elijk leven).

De jongeren die ik sprak konden me voorbeelden geven over het gebruik van de Bijbel of over de plaats die de Bijbel in het leven van hun ouders heeft. Wanneer ik vraag of ze iemand in de omgeving hebben waar ze jaloers op zijn omdat het te zien was dat er een leven met God is, die de blijdschap uitstraalde dat een leven met God rijk en blij maakt, zeiden velen dat ze niet wisten wie. 

Dan komen mijn gedachten op een punt dat ze zichzelf vragen gaat stellen: Is de Bijbel een theorieboek? Is het leven leeg en zonder God genoeg voor velen? Hoe gaan ouders hun kind ten doop houden en opvoeden voor God? Hoe kunnen zij liefde geven aan elkaar zonder de liefde van God? Wanneer ik diep nadenk over deze vragen dan verward dit me. Ik vraag me af waar de wereld van de reformatorische christenen naar toe gaat? Is deze wereld al leeg? Zijn het lege vormen? Dat wil ik niet geloven! Ik geloof het ook niet omdat ik weet dat God doorgaat! Zijn werk zal Hij Zelf voleindigen. Maar de kloof wordt groter. Wie God wel dienen en wie Hem niet dienen.

Dienen of heersen? Heersen, dat mochten Adam en Eva. Totdat! Een keerpunt, een scharnierpunt, een reddingsboei! Zij gooiden de deur dicht. Zij verborgen zich. Maar God, die rijk is in barmhartigheid, door Zijn grote liefde, kwam! Dwars door de verberging heen. Nu is het geen heersen meer maar dienen. God dienen, de aarde dienen, de ander dienen. Wat een rijkdom dat God de aarde liet tot onderhoud en woning voor mens en dier! Daarvoor gaf Hij Zijn liefste, Zijn enige Zoon die ging dienen. Dienen uit liefde! Niet om meer te worden maar door minder te worden. Dan kunnen wij toch niet meer heersen? Niet? Wij doen het juist zo vaak. Wanneer ik tegen mijn man zeg dat hij dit of dat anders moet doen, dan heers ik. Wanneer ik andere verwachtingen van mijn man koester dan heersen mijn gedachten over mij en over hem. Wanneer ik wil dat hij zich anders gaat gedragen of meer gevoel voor mij moet hebben of meer voor mij moet doen, dan heers ik. Wanneer ik meer van de aarde gebruik dan nodig is dan heers ik. Wanneer ik….(vul maar in). Hoe snel heersen we niet? We willen zo graag alles naar onze hand zetten. Alsof mijn troon de hoogste troon is. Waar is op zo’n moment onze Bijbel? Is die op vakantie?

Op dit moment horen we van lauwheid in de kerken. De kerken mogen na een coronaperiode weer bezocht worden. Hoe fijn! Maar nu hoor ik ambtsdragers zeggen dat er een lauwheid is. Dat geeft te denken.

Inmiddels kennen jullie mij al langer dan vandaag. Denken is mijn dagelijkse bezigheid. Omdat ik zoveel denk moet ik regelmatig gaan wandelen en mezelf moe lopen. Dan loopt mijn hoofd leeg.

Ja; is het lauwheid of is er nog een andere optie? Ik kan niet bij een ander in zijn hart kijken of ook zelfs niet achter de voordeur. Ik kan wel in gesprek gaan. Dat is dan ook mijn doel bij de vragen die ik heb. Niemand kan een beter antwoord geven dan degene die het betreft. Hoeveel ik ook in denk te vullen met mijn gedachten, ik ben ook maar een gewoon en beperkt mens. Ik sprak een vrouw. Haar broer was ernstig ziek. Ze durfde nog niet naar de kerk al ging ze graag omdat ze haar broer wilde bezoeken zonder al te veel risico. Ik sprak een ouder. Haar dochter met autisme kon zich nu beter concentreren tijdens de kerkdienst thuis. Ik sprak een man die bang was om ziek te worden omdat hij zo kwetsbaar was. Hij bleef thuis. Ik sprak een vrouw die teleurgesteld was in de eigen gemeente waar zo weinig was geregeld en waar gemeenteleden aan hun lot waren overgelaten zoals ze zei. Of wat te denken van de mensen die op de zondagen bij hun kleinkinderen oppassen zodat kinderen naar de kerk kunnen. De Zeeuwse middagdienst kwam er een predikant en ’s avonds was hun beurt om naar de kerk te gaan. Hoelang houden ze dit vol? Is dit lauwheid?

Is het meer dan lauwheid? Is het leegheid? Hol-klinkend-metaal? Komt de leegte juist nu openbaar? Zonder God is mijn leven ook best? De Bijbel? Best maar die houd ik voor het lest?

Wie weet! Wie weet het?

Zeker! Er zijn huwelijken met God en gezinnen in God. Is er moed en hoop? God werkt van geslacht tot geslacht en van kind tot kind. God blijft eeuwig Dezelfde maar wij zijn veranderd! Ik ben veranderd! Durf ik me kwetsbaar op te stellen tegenover God en de naaste? Dan moet mijn ik van mijn troon. Wat denk ik wel van mezelf? Kunnen we elkaar daar in vinden? Ik denk het wel! Waren we maar vaker van de troon getuimeld.

De Bijbel leert het ons zo eerlijk wie wij zijn en blijven! Hoe kunnen en durven we dan zo groot van onszelf te denken? Kwetsbaar zijn ligt ons niet zo. Dan verliezen we macht en kunnen niet heersen. Dan moeten we leren dienen. Dienen zoals Jezus die door Zijn knieën ging en voeten waste. We staan liever rechtop op onze voeten of lopen op onze tenen. Nog een beetje meer dan wie we zijn. Mogen we van onszelf zijn wie we zijn? Hoeven we niet meer te zijn en onszelf mooier voor te doen? Hoe vermoeiend zeg!

Kwetsbaar. Juist in het contact met anderen kan ik zo kwetsbaar worden of me kwetsbaar voelen. Ik weet niet hoe dit met jou is maar ik moet mezelf wel eens tot de orde roepen in het contact met anderen. Dan voel ik tijdens het gesprek dat ik niet gewoon mezelf ben maar van binnenuit me groter voor ga doen. Terwijl ik mezelf dan tegensta. Kwetsbaar als echtgenoot en kwetsbaar als ouder. Juist deze twee rollen maken me kwetsbaar. Mijn echtgenoot en mijn kinderen doorzien mij het best! Juist daarom moet ik goed naar hen luisteren wanneer ik zelf wil veranderen in een toegewijde echtgenoot en liefdevolle moeder. Ze hebben zo vaak pijnlijk gelijk. Die doodsteek in mijn ik is zo profijtelijk voor me! Ik moet van de troon. Durven we onszelf over te leveren? Niet inleveren! We hoeven ons eigenheid en uniciteit niet kwijt maar wel onze ik-gerichtheid. Laat de Bijbel ons daarin maar de weg wijzen. God liefhebben boven alles en onze naaste gelijk als aan onszelf. Wat een rijke huwelijken en mooie gezinnen ontstaan er dan! Ik wens iedereen veel eigenliefde om zo veel liefde te mogen uitdelen aan de ander. Put jezelf niet leeg maar vul jezelf met het Woord in deze vakantie! De Bijbel op vakantie? Of de Bijbel mee in de koffer? Stilte zoeken en stille tijd nemen om te leren rusten in en bij het Woord, Jezus Christus. Wat wil je nog meer? Meer van Hem!

Vriend(in) worden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *